บนชายหาดยามเช้า แสงแดดกำลังดี
เฉาอวี้สวมกางเกงขาสั้นสีดำ เปลือยท่อนบนวิ่งออกกำลังกายอยู่บนชายหาด
กล้ามเนื้อหน้าท้องแปดแผ่นที่เกิดจากการออกกำลังกายเป็นประจำ ส่องประกายสุขภาพดีภายใต้แสงแดด จนสาวๆ ชุดบิกินี่ที่เดินผ่านต้องหันมามองกันเป็นแถว
เมิ่งชิงเหยียนสวมเสื้อกันแดดเนื้อบาง ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นที่แทบจะปกปิดต้นขาได้แค่พอดี
ขายาวสีขาวเนียนของเธอก้าวย่ำลงบนพื้นทรายอย่างลุ่มๆ ดอนๆ ตามหลังเขามาด้วยอาการหอบหายใจ
"เฉาอวี้! นายเดินเร็วขนาดนั้นจะไปเกิดใหม่หรือไง รอฉันหน่อยสิ!"
เธอเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก ปากก็บ่น แต่สายตากลั้นไม่อยู่ที่ต้องแอบมองแผ่นหลังกำยำของชายหนุ่ม
ตกกลางคืน บนระเบียงเปิดโล่งของโรงแรม
สายลมทะเลพัดโชย
เมิ่งชิงเหยียนเปลี่ยนเป็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหม เอวคอดบางที่หยิบได้เพียงกำมือและเรียวโค้งสะโพกกลมกลึง ภายใต้แสงจันทร์นั้นช่างยั่วเย้าเสียเหลือเกิน
เธอจงใจนั่งลงเบียดๆ เฉาอวี้ ไหล่ของเธอเสียดสีกับแขนของชายหนุ่มเป็นระยะๆ กลิ่นหอมจากตัวเธอลอยตรงเข้าจมูกเขาไม่หยุด
"ตำแหน่งของตลาดระดับล่างนี้ นายดูแบบนี้แล้วเขียนแบบนี้ได้ไหม?" เมิ่งชิงเหยียนชี้ไปที่หน้าจอ น้ำเสียงนุ่มละมุนราวกับกำลังออดอ้อน
เฉาอวี้ไม่แสดงสีหน้าใดๆ จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ น้ำเสียงจริงจังกับงาน: "ตรวจสอบข้อมูลอีกครั้ง อย่ามีการคาดเดาตามอำเภอใจ"
ภายนอกเขานิ่งสงบราวกับหินผา แต่ภายในใจกลับถูกความใกล้ชิดที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายวันนี้ ทำให้หัวใจหวั่นไหวไปหมด
แต่เมิ่งชิงเหยียนยังไงก็เป็นลูกสาวของเจ้านาย
ไม่ต้องพูดว่าเธอจะชอบเขาจริงหรือเปล่า ฐานะครอบครัวของตัวเองเป็นยังไง ก็ยังพอมีสำนึกอยู่
สองครั้งก่อนหน้านี้ก็เพราะอุบัติเหตุที่ควบคุมไม่ได้โดยไม่ทราบสาเหตุ ตอนนี้สติดีแล้ว เขาไม่อยากก่อเรื่องเดือดร้อนเอง
ความรักแบบที่รู้อยู่แล้วว่าจะไม่มีวันลงเอย แล้วจะไปยึดติดทำไม
ทำงานกันไปแบบบริสุทธิ์ พยายามไม่ให้มีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง ดีกับทุกคน
แต่เมิ่งชิงเหยียนไม่คิดแบบนั้น เห็นเฉาอวี้เป็นแบบนี้ ก็ได้แต่นั่งกัดฟันโมโหอยู่ในใจ