เดือนตุลาคมที่ซานย่า สายลมทะเลอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานอันแสนผ่อนคลาย
เฉาอวี้ผลักประตูวิลล่าริมทะเลสุดหรูแห่งหนึ่งในอ่าวไห่ถัง สายลมทะเลเค็ม ๆ พัดลอดเข้าไปในตัวบ้าน
เบื้องหน้าคือหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นสระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้ซึ่งกลืนกับท้องฟ้าและทะเลเป็นหนึ่งเดียว เดินออกไปอีกสองก้าวก็ถึงหาดทรายส่วนตัวสีขาวนุ่ม
ชีวิตคนรวยเนี่ย เรียบง่ายจริง ๆ ไม่มีอะไรหรูหรา
เฉาอวี้เข็นกระเป๋าเดินทางสองใบเข้าห้องนั่งเล่น แล้วหันไปมองเมิ่งชิงเหยียนที่อยู่ข้างหลัง
นางฟ้ามหาวิทยาลัยผู้ชอบทำตัวเย็นชาไม่ให้ใครเข้าใกล้ในโรงเรียน ตอนนี้กลับสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีเย็นสบาย เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องและขายาวเป็นมัน ยังมีมือที่กำแว่นกันแดดไว้แน่นด้วยความประหม่า
“แอ๊ก...” เมิ่งชิงเหยียนกระแอมเบา ๆ พยายามทำตัวมั่นใจแล้วชี้ไปที่ห้องชั้นบน “เฉาอวี้ ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ”
“ถึงทริปนี้จะเป็นบริษัทส่งเราไปทำงานสำรวจ แต่วิลล่าหลังนี้มันสองชั้น”
“ฉันพักห้องนอนใหญ่ upstairs ส่วนนายพักห้องรับแขกชั้นล่าง นอกเวลางานเราไม่ยุ่งกัน”
เธอพยายามทำเสียงให้เหมือนหัวหน้างานหญิง เพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายใจ
ก็แน่ล่ะ สองคนเคยมี “ประสบการณ์จริง” กันมาถึงสองครั้ง ตอนนี้อยู่กันสองต่อสองในวิลล่าหลังเดียว เธอจะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?
เฉาอวี้มองเธอเหมือนมองคนบ้า “แล้วยังไง?”