ตอนฉินสืออันพูดกับอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเอาอกเอาใจ ราวกับหวานฉ่ำจนหยดออกมาได้ คล้ายอยากอมเธอไว้ในปากแล้วทะนุถนอม ประคองไว้ในมือแล้วตามใจ
น่าเสียดายที่ฉินสืออันไม่เคยเข้าใจอวิ๋นเยียนเอ๋อร์เลย
สำหรับเธอแล้ว คำหวานของผู้ชายก็ไร้สาระทั้งนั้น
คำหวานร้อยคำ พันคำ หรือหมื่นคำ ก็สู้เงินทองที่จับต้องได้จริงไม่ได้
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์จึงคร้านจะเสียเวลาพัวพันเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ กับฉินสืออันอีก
อย่างไรเสีย เธอก็บอกความจริงกับฉินสืออันไปแล้ว
เขาไม่ฟัง ไม่เชื่อ เช่นนั้นเขาก็ต้องสวมเขาคู่นี้ต่อไป
แถมเธอจะทำให้ทุกคนรู้กันทั่วด้วย
“ในเมื่อคุณรักฉันมากขนาดนี้ งั้นก็ซื้อกำไลทองวงใหญ่ให้ฉันสักวงสิ”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์พูดว่า “ถ้าซื้อของราคาถูกมาให้ งั้นเราก็จบกันเถอะ”
จากนี้ไป อวิ๋นเยียนเอ๋อร์จะเรียกเงินจากฉินสืออันอย่างเปิดเผย ไม่ปิดบังอีกแล้ว
เล่นกันแบบเปิดไพ่
อย่างไรเสีย เธอก็เป็นแฟนสาวที่คบหากับฉินสืออันอย่างถูกต้อง แถมยังมีเซียวเยี่ยนเซินเป็นผู้หนุนหลังชั้นดี หลักฐานการนอกใจและทรยศของฉินสืออันกับเซียวหลานอิง เธอมีมากเท่าไรก็ได้
ถึงตอนนั้น ต่อให้ฉินสืออันแตกหักกับเธอ เขากล้าทวงเงินพวกนั้นคืนจากเธอหรือไง?
ฉินสืออันชะงักงัน น้ำเสียงฟังดูประหม่าอยู่บ้าง ทว่ากลับห้ามความตื่นเต้นยินดีไว้ไม่อยู่
“เยียนเอ๋อร์ คุณรู้หมดแล้วใช่ไหม?”
“คุณทำให้เห็นชัดขนาดนี้ ถ้าฉันยังไม่รู้ ฉันคงโง่มากแล้วล่ะ”