“เยียนเอ๋อร์...”
เซียวเยี่ยนเซินจุมพิตริมฝีปากอ่อนนุ่มของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์อย่างอ้อยอิ่งราวกับกำลังแย่งชิงความโปรดปราน ก่อนจงใจพ่นลมหายใจร้อนผ่าวเปี่ยมเสน่ห์ชายหนุ่มลงบนลำคอของเธอ
“อย่าไปคิดถึงผู้ชายสารเลวอย่างฉินสืออันอีก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเผด็จการของเซียวเยี่ยนเซินเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ปิดอย่างไรก็ไม่มิด
“ยิ่งไม่ต้องเสียใจเพราะเขาเลย เขาไม่คู่ควร”
“ได้ค่ะ”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วส่งข้อความหาโจวหลินเซวียนต่อหน้าเซียวเยี่ยนเซิน
【อวิ๋นเยียนเอ๋อร์: หลินเซวียน ไม่ต้องช่วยหานักออกแบบให้ฉันแล้วนะ】
โจวหลินเซวียนตอบกลับแทบจะทันที
【โจวหลินเซวียน: พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นครับ? พี่ทะเลาะกับพี่สืออันหรือเปล่า?】
【อวิ๋นเยียนเอ๋อร์: ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก แค่จู่ ๆ ก็ไม่อยากเอาหยกก้อนนั้นไปทำของขวัญวันเกิดให้ฉินสืออันแล้ว】
ครั้งนี้โจวหลินเซวียนไม่ได้ตอบกลับทันที แต่กำลังลังเลว่าจะตอบอย่างไรดี
บนหน้าจอโทรศัพท์ของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ ช่องแชตแสดงข้อความว่า “กำลังพิมพ์...” สลับกับว่างเปล่า แล้วก็กลับมาเป็น “กำลังพิมพ์...” อีกครั้ง เซียวเยี่ยนเซินเห็นแล้วแววตาก็หม่นลึก ความหึงหวงพลุ่งพล่านขึ้นมา
ผู้ชายย่อมรู้จักผู้ชายด้วยกันดี
เซียวเยี่ยนเซินแทบจะฟันธงได้ทันทีว่าไอ้หมอนั่นที่ชื่อ “โจวหลินเซวียน” จะต้องแอบหมายปองอวิ๋นเยียนเอ๋อร์มานานแล้วแน่ ๆ
ฮึ! เขายังแย่งตำแหน่งภรรยาหลวงอย่างฉินสืออันมาไม่ได้ก็จริง แต่กับคนที่ยังไม่ได้เป็นแม้แต่ “มือที่สาม” หรือ “คนรักลับ ๆ” ของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์อย่างไอ้พวกที่แอบหมายปองนี่ เขาเซียวเยี่ยนเซินจะสู้ไม่ได้เชียวหรือ?
ฝ่ามือใหญ่ของเซียวเยี่ยนเซินโอบรัดเอวอ่อนนุ่มของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์อย่างหวงแหน ก่อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกชวนหลงใหล