ฝ่ามือร้อนผ่าวของเซียวเยี่ยนเซินคว้าจับต้นคอขาวผ่องเนียนนุ่มของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์จากด้านหลัง
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ตกใจจนร่างอรชรสั่นสะท้าน ริมฝีปากแดงเผยอขึ้น คำเรียกหวานฉ่ำชวนให้ใจสั่นว่า “คุณอาเซียว” ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาจนจบ
จุมพิตร้อนแรงเปี่ยมแรงปรารถนาและคลุมเครือของเซียวเยี่ยนเซินก็ประทับลงบนริมฝีปากเล็กงดงามชุ่มฉ่ำของเธออย่างควบคุมไม่อยู่
“เยียนเอ๋อร์...”
ร่างกำยำแข็งแรง ไหล่กว้างของเซียวเยี่ยนเซินโอบคลุมอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ไว้แนบแน่น
ริมฝีปากบางขยับแย้ม เขาเปรียบเสมือนสาวกผู้ศรัทธาที่ปรารถนาอย่างยิ่งให้เทพธิดาเมตตา น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจหวั่นไหวทั้งอ่อนน้อมและเปี่ยมรัก
“สอนผมหน่อย”
“ผมต้องทำยังไง คุณถึงจะรู้สึกดีและมีความสุขมากกว่านี้”
คนที่เขา เซียวเยี่ยนเซิน แย่งชิงมาแล้ว
เขาก็ต้องรับผิดชอบอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ให้ถึงที่สุด
ความสุขของเธอ ความเบิกบานของเธอ ทุกสิ่งที่เธอต้องการ เขาจะทำให้เธอสมปรารถนา
หัวใจของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ไหววูบ
เมื่อเทียบกับจุมพิตก่อนหน้านี้ที่เซียวเยี่ยนเซินยังไร้เดียงสาจนมีเพียงสัญชาตญาณในการช่วงชิง
ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเขาพัฒนาขึ้นมาก
ไม่เพียงมีชั้นเชิงเพิ่มขึ้น ยังพยายามเอาใจและหยั่งเชิงอย่างเต็มที่
ที่สำคัญ อวิ๋นเยียนเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงโชคชะตาที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเซียวเยี่ยนเซิน
นั่นคือพลังบำเพ็ญที่จิ้งจอกสาวอย่างเธอต้องการเป็นอย่างยิ่ง
เป็นของบำรุงชั้นเลิศอย่างแท้จริง
เธอต้องดูดซับมันอย่างต่อเนื่อง พยายามบำเพ็ญให้ได้มากที่สุดในโลกใบเล็กนี้
“ได้”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ปรับท่านั่ง ไม่ปล่อยให้เซียวเยี่ยนเซินอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวอีกต่อไป แต่หันหน้าเข้าหากันแล้วนั่งคร่อมบนตักเขา