อย่างไรเสีย ฮั่วจิ้นหยวนก็ติดค้างอนาคตอันสดใสครั้งใหญ่ไว้กับเขา
แววริษยาเคียดแค้นและบิดเบี้ยววาบผ่านดวงตาของฮั่วเฉาหยาง
เมื่อ 16 ปีก่อน หากไม่ใช่เพราะเขาควักเงินเก็บทั้งหมดออกมา เสี่ยงถูกพ่อเลี้ยงสารเลวที่เป็นเดรัจฉานคนนั้นตีจนตาย แล้วบังคับส่งฮั่วจิ้นหยวนวัย 16 ปีขึ้นรถไฟไปเป็นทหาร
ฮั่วจิ้นหยวนจะมีหน้ามีตาอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร ส่วนเขาก็คงไม่ต้องมาตายทั้งที่อายุเพิ่งสามสิบกว่า
แม้ตลอดหลายปีมานี้ ฮั่วจิ้นหยวนจะส่งเงินค่าใช้จ่ายให้ครอบครัวเดือนละ 50 หยวน
ทั้งยังซื้อบ้านพร้อมลานในเมืองให้เขา และออกสินสอด 200 หยวนเพื่อให้เขาแต่งหลินเหมยเสวี่ยเป็นภรรยา
แต่ความจริงก็คือฮั่วจิ้นหยวนมีชีวิตรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าพี่ชายอย่างเขา อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด ส่วนเขากำลังจะตาย
กลัวพี่น้องลำบากยิ่งกว่าอะไร แต่กลัวพี่น้องได้ขับรถหรูกว่าเสียอีก
ดังนั้น แม้ฮั่วเฉาหยางกำลังจะตาย เขาก็ยังอยากเล่นงานฮั่วจิ้นหยวนให้หนัก ให้ชีวิตที่เหลือของอีกฝ่ายไม่มีวันได้อยู่อย่างราบรื่นสงบสุข
「จิ้นหยวน」
ฮั่วเฉาหยางปกปิดแผนการชั่วร้ายต่ำช้าในแววตา ก่อนยิ้มทักทายฮั่วจิ้นหยวน
「รีบนั่งสิ」
จากนั้นฮั่วเฉาหยางก็มองหลินเหมยเสวี่ยที่กำมือเขาไว้และร้องไห้อย่างหนักด้วยสายตาเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์
「เหมยเสวี่ย อย่าร้องไห้เลยนะ แล้วก็อย่ากลัวว่าหลังจากฉันตายไป เธอจะไม่มีใครดูแล」
ฮั่วเฉาหยางมองหลินเหมยเสวี่ยด้วยความรักและห่วงใย วางท่าราวกับเป็นสามีแสนดี จงใจพูดด้วยเสียงที่คนไข้และญาติในห้องพักฟังได้ชัดเจน