“แต่คืนนี้ฉันไม่อยากใส่เสื้อผ้าที่คุณอาเซียวซื้อให้”
ปลายเท้าของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ยกขึ้น ถุงน่องสีขาวราวหิมะห่อหุ้มเท้าเล็กแสนงดงาม ราวกับกู่ชวนใจ เธอวางเท้าลงบนตัวเซียวเยี่ยนเซินอย่างเย้ายวนและมีเสน่ห์ลึกลับ
กล้ามท้องของเซียวเยี่ยนเซินร้อนผ่าวจนสั่นสะท้าน ความคิดชั่วร้ายที่อยากครอบครองอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ยิ่งร้อนแรงและคลุ้มคลั่งขึ้นทุกที
ลูกกระเดือกของเซียวเยี่ยนเซินขยับขึ้นลง หยาดเหงื่อเย้ายวนผุดพราวบนหน้าผาก ก่อนจะไหลลงมา
“ถ้าอย่างนั้น...”
ฝ่ามือใหญ่ของเซียวเยี่ยนเซินรีบจับมืออวิ๋นเยียนเอ๋อร์ไว้ เสียงแหบพร่าร้อนผ่าวราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ
“เยียนเอ๋อร์อยากให้ผมเตรียมเสื้อผ้าให้ยังไง?”
เซียวเยี่ยนเซินมองอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ แววตาลุ่มลึกจดจ่อ ราวกับอยากมอบความอ่อนโยนและความรักทั้งหมดที่มีให้เธอเพียงคนเดียว
“จะกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านเธอ หรือให้ผมพาไปซื้อเดี๋ยวนี้?”
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง”
มือขาวนุ่มของอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ยันโซฟาไว้ด้านหลัง เธอเงยหน้ามองเซียวเยี่ยนเซิน รอยยิ้มงดงามเย้ายวนจนชวนให้ใจเตลิด
“คืนนี้ ฉันอยากใส่แค่เสื้อเชิ้ตของคุณอาเซียว”
“คุณอาเซียว...”
“จะใส่ให้เยียนเอ๋อร์ไหมคะ?”
เด็กสาวสวยขนาดนั้น
เป็นปีศาจสาวผู้เย้ายวนถึงเพียงนั้น
ความอดกลั้นอะไรนั่นล่ะ?
ความโรแมนติกอะไรนั่นล่ะ?
ความอ่อนโยนอะไรนั่นล่ะ?
ในชั่วขณะนี้ ทั้งหมดพังทลายเป็นผุยผงในใจเซียวเยี่ยนเซิน
แววตาของเซียวเยี่ยนเซินหรี่ลงอย่างดุดันด้วยแรงปรารถนา หน้ากากอ่อนโยนพลันหลุดออก เผยให้เห็นราวกับหมาป่าดุร้ายที่คลุ้มคลั่งเต็มที่