ไม่ไกลจากด้านหลัง เซียวเยี่ยนเซินกำลังถือโทรศัพท์ถ่ายรูปเธออยู่
ราวกับกลัวว่าอวิ๋นเยียนเอ๋อร์จะเข้าใจผิด เซียวเยี่ยนเซินรีบสาวเท้ายาว ๆ ตรงเข้ามาหาเธอ ก่อนยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูด้วยตัวเอง
“เยียนเอ๋อร์ ผมอยากโพสต์ลงโมเมนต์ ให้ทุกคนรู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เซียวเยี่ยนเซินคนนี้ไม่ใช่หนุ่มโสดมาตั้งแต่เกิดอีกแล้ว ผมมีแฟนแล้ว”
น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนเซินเจือความประหม่าอยู่เล็กน้อย แววตาที่มองอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ก็เผยความเอาใจใส่ระมัดระวัง
“ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะลงแค่รูปด้านหลังของคุณ ไม่มีทางให้ฉินสืออันผู้ชายเฮงซวยคนนั้นรู้ว่าเราคบกันแล้ว”
ส่วนสถานะนั้น แน่นอนว่าต้องช่วงชิงมาให้ได้
เซียวเยี่ยนเซินกล่าวว่า “อีกอย่างนะ เยียนเอ๋อร์ ผมรับรองกับคุณได้เลย ต่อให้คนทั้งเมืองซั่งจิงรู้ว่าผมเป็นผู้ชายของคุณ อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ ขอแค่คุณไม่อยากให้ฉินสืออันกับเซียวหลานอิงคู่นรกนั่นรู้เรื่องของเรา พวกเขาก็ไม่มีวันรู้เด็ดขาด”
สรุปแล้ว ต่อให้อวิ๋นเยียนเอ๋อร์เป็นคนรักลับ ๆ หรือกระทั่งเป็นมือที่สามของเขา เซียวเยี่ยนเซินก็ยินดีรับบทนั้น
แต่สำหรับเซียวเยี่ยนเซินแล้ว อวิ๋นเยียนเอ๋อร์มีสถานะเพียงอย่างเดียว เธอคือหนึ่งเดียวของเขา
ทรัพย์สินของเขา
อำนาจของเขา
ฐานะของเขา
ทุกสิ่งทุกอย่างของเขา อวิ๋นเยียนเอ๋อร์จะใช้ได้โดยไม่ต้องมีเงื่อนไข
ไม่ใช่แค่ใช้ประโยชน์จากตัวเขาเท่านั้น
เขาต้องการให้ทุกคนรู้ว่า อวิ๋นเยียนเอ๋อร์คือดวงใจที่เขาทะนุถนอมยิ่งกว่าสิ่งใด ใครก็อย่าคิดทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจแม้แต่น้อย
“เพราะงั้นเยียนเอ๋อร์ ผมโพสต์ประกาศคบกันแบบนี้ได้ไหม?”
“ได้สิ” อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ตอบตกลงอย่างยินดี เธอไม่ใช่คนที่ชอบลังเลกังวลอะไรอยู่แล้ว