เบาะหลังรถกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างแท้จริง
เซียวเยี่ยนเซินไม่ได้ปล่อยอวิ๋นเยียนเอ๋อร์ออกจากอ้อมแขน ยังคงกอดเธอเอาไว้
“เพิ่มฉันเป็นเพื่อนหน่อย”
เซียวเยี่ยนเซินหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา
“ฉันจะให้เงินค่าขนมเธอสักหน่อย”
ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้ผู้ชายหน้าไหนมาเลี้ยงแทนเขา
“ได้ค่ะ”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเพิ่มเซียวเยี่ยนเซินเป็นเพื่อน
เซียวเยี่ยนเซินโอนเงินให้อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ทันที 5.2 ล้านหยวน
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ชะงักงันไปทั้งตัว ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ เธอเงยหน้ามองเขา “นี่เรียกว่าเงินค่าขนมสักหน่อยเหรอคะ?”
ตอนคบกับฉินสืออันสองปี เงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เขาเคยโอนให้เธอคือ 100,000 หยวน
หลังจากนั้นฉินสืออันก็จะโอนเงินให้เธอเดือนละครั้ง หรือไม่ก็ในวันสำคัญของคู่รัก ได้ครั้งละ 5,200 หยวน
แต่ตอนนี้เซียวเยี่ยนเซินกลับโอนให้ทีเดียว 5.2 ล้านหยวน
มิน่าทุกคนถึงชอบหาคนเปย์
เงินที่ได้มานี่ช่างหอมหวานจนหัวหมุนจริง ๆ
“อ๊า…คุณอาเซียว!”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์กดรับเงิน โผกอดเซียวเยี่ยนเซินอย่างดีใจสุดขีด ทั้งจูบเขา ทั้งเอาใจเขาอย่างเต็มที่
“ฉันสาบานเลยค่ะ ต่อให้เห็นแก่เงินก้อนนี้ ฉันก็จะให้โอกาสคุณอย่างเต็มที่ ให้คุณได้ปรนนิบัติฉันดี ๆ จนถึงขั้นทำให้ฉันตกหลุมรักคุณเลย”
เซียวเยี่ยนเซินชะงักไป
สถานการณ์แบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอควรพยายามรักเขาเพราะเงินหรอกหรือ?
“เธอไม่อยากรักฉันเหรอ?”
แววตาของเซียวเยี่ยนเซินพลันลึกล้ำและมืดสนิทจนน่าหวั่นใจ
“รักแบบไหนคะ?”