มองออกไป คนแมงมุมหน้าคนที่ก่อนหน้านี้ยังคิดจะหนี ถูกควบคุมไว้ทั้งหมดภายในเวลาไม่กี่อึดใจ
โซ่สีทองเส้นใหญ่หนาหนักเปล่งประกายวูบวาบ ลวดลายบนโซ่กะพริบไม่หยุด แมงมุมหน้าคนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้หลุดพ้น
แต่โซ่สีทองกลับรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กระบวนท่านี้นับเป็นท่าไม้ตายของเขา
ไม่นาน แมงมุมหน้าคนทีละตัวก็ถูกกดจนขยับไม่ได้ แม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ยังไม่มีแรงเปล่งออกมา
โม่เหยาที่อยู่ด้านหลังมองหลูจื่อหมิงอย่างลึกซึ้ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากเชื่อ
สิ่งลี้ลับขั้นสองกว่าสิบตัวมากพอจะทำลายขบวนรถธรรมดาให้ย่อยยับได้ ต่อให้เธอลงมือเองก็ยังต้องเปลืองแรงไม่น้อย แต่ตอนนี้พวกมันกลับถูกสยบทั้งหมดในเวลาไม่กี่วินาที
เจ้าตัวอ้วนที่ปกติทำอะไรไม่ค่อยคิด พอเห็นภาพตรงหน้าก็เบิกตากว้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเลื่อมใสและตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “เชี่ย พี่หลูโคตรเจ๋งเลยว่ะ! ต่อไปพี่ก็คือเส้นสายที่แข็งแกร่งที่สุดของผมในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับนี่แล้ว!”
พวกเขาไม่เคยเห็นกระบวนท่านี้มาก่อน แม้แต่หลูจื่อหมิงเองก็ยังอดทึ่งในใจไม่ได้: นี่ฉันปล่อยออกมาเองเหรอ? ฉันนี่มันเก่งชะมัด!
ก่อนหน้านี้วชิระธรรมรูปปราบมารเป็นผู้ใช้กระบวนท่านี้ ทำให้เขาตื่นตะลึงอย่างมาก แต่ตอนนี้เขาเป็นคนกระตุ้นมันขึ้นมาเอง จึงให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
แม้พลังจะด้อยกว่าตอนที่ใช้ผ่านธรรมรูปอยู่บ้าง แต่ก็ยังทรงอานุภาพไม่น้อย