ในฐานะคนที่อ่านนิยายออนไลน์มานับไม่ถ้วน ทั้งยังเป็นนักเขียนนิยาย เขารู้ดีว่ามอนสเตอร์มักจะทะลวงขีดจำกัดในยามใกล้ตาย
เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าการต่อสู้ดุเดือดกำลังจะเริ่มขึ้น ละครโทรทัศน์ก็เล่นกันแบบนี้เสมอ สุดท้ายกลุ่มตัวเอกจะต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อสังหารมัน
แต่เขาไม่ใช่ตัวเอกสักหน่อย! แถมยังโชคร้ายอะไรขนาดนี้ ดันมาเจอเรื่องแบบนี้เข้าได้
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีทางยืนดูสิ่งลี้ลับกลืนกินศพจนทะลวงขีดจำกัดสำเร็จอยู่เฉย ๆ
แต่ขณะที่เขาเพิ่งเตรียมจะพุ่งเข้าไป แมงมุมหน้าคนระดับสี่ตัวนั้นกลับหันหลังหนีไปเสียอย่างนั้น
ขาทั้งแปดซึ่งคมพอจะเฉือนรถยนต์ได้ขยับอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็หนีไปไกลหลายร้อยเมตร ก่อนจะปีนขึ้นอาคารสูง แล้วหายลับไปหลังตึก
“เชี่ย! สิ่งลี้ลับตัวนี้ไม่รู้จักมารยาทเอาซะเลย!”
หลูจื่อหมิงยืนอึ้งไปทันที ตามปกติแล้ว เมื่อมอนสเตอร์ถูกยั่วยุ มันควรจะโกรธจนทะลวงขีดจำกัด แล้วสู้กับเขาจนตายไปข้างถึงจะถูก เขาเตรียมใจสู้สุดชีวิตไว้แล้วด้วยซ้ำ
แถมมันยังรอบคอบถึงขั้นปีนขึ้นตึกอีก เขาเก่งเรื่องต่อสู้ประชิดตัวก็จริง แต่บินไม่ได้ แถมวิ่งไม่เร็วด้วย พูดได้เลยว่าถ้าแมงมุมหน้าคนระดับสี่ตัวนี้คิดจะหนี เขาก็จนปัญญาจริง ๆ
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาของโม่เหยาเช่นกัน นางมองหลูจื่อหมิงราวกับมองสัตว์ประหลาด นางเพิ่งเคยเห็นสิ่งลี้ลับระดับสี่หนีโดยไม่สู้เป็นครั้งแรก
เจ้าหมูอ้วนเองก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ก่อนจะตื่นเต้นจนออกไม้มือ “พี่หลู มันต้องถูกกลิ่นอายของพวกเราสามคนขู่จนหนีไปแน่! พวกเราสามคนเก่งจริง ๆ!”
โม่เหยากระชับกระบี่ยาวในมือ เสียงเย็นชา ขณะมองหลูจื่อหมิง “ต่อจากนี้จะเอายังไง?”
หลูจื่อหมิงกังวลว่าหากไล่ตามโดยไม่คิดให้ดีอาจติดกับ อีกทั้งเรี่ยวแรงที่เหลือก็มีไม่มาก เขาจึงเอ่ยเสียงเข้ม “บ้าจริง ซวยชะมัด ขอฉันทะลวงขอบเขตก่อน ฉันรู้สึกเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว”