เมื่อเห็นว่ามีคนคิดจะแย่งบุญคุณความดีของตน หลูจื่อหมิงก็รีบอธิบายว่า “วิธีเลื่อนขั้นของลำดับวิวัฒนาการที่ผมสืบทอดอยู่ ต้องสังหารสิ่งลี้ลับด้วยมือตัวเองให้ได้มากพอ ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นและเลื่อนขั้นได้”
“พวกคุณช่วยควบคุมหรือทำให้สิ่งลี้ลับบาดเจ็บสาหัสก็ได้ แค่เหลือขั้นตอนสุดท้ายไว้ให้ผมลงมือสังหารก็พอ”
ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ มีลำดับเหนือมนุษย์นับไม่ถ้วน เงื่อนไขการเลื่อนขั้นของแต่ละลำดับก็แตกต่างกันไป
จางเหล่ยเห็นเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว เขาพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ “ได้เลย หัวหน้าลู่! พวกเราจะจัดการให้พวกมันบาดเจ็บสาหัส แล้วควบคุมตัวไว้ให้คุณเก็บกวาดเอง!”
เสิ่นเหอเห็นดังนั้นก็จัดเวรยามอย่างเหมาะเจาะ “คืนนี้ทุกคนผลัดกันเฝ้ายาม ลู่เหล่า พรุ่งนี้นายเป็นกำลังหลักในการกวาดล้างสิ่งลี้ลับ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่”
“ผมกับเจ้าอ้วนอยู่กลุ่มหนึ่ง โม่เหยาอยู่อีกกลุ่ม ส่วนหัวหน้าจางกับอีกสองคนอยู่กลุ่มสุดท้าย แต่ละกลุ่มเฝ้ายามสามชั่วโมง ถ้าเห็นสิ่งลี้ลับเคลื่อนไหวผิดปกติหรือคลื่นสิ่งลี้ลับบุกมา ให้ส่งสัญญาณเตือนทันที”
จางเหลยกับคนอื่น ๆ พากันพยักหน้า “พรุ่งนี้คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ หัวหน้าลู่”
ทุกคนนั่งล้อมวงกินเนื้อย่าง พูดคุยหัวเราะกัน เจ้าอ้วนเผยนิสัยตัวตลกออกมาเต็มที่ คอยเล่าเรื่องสนุก ๆ สร้างบรรยากาศไม่หยุด
หลิวกังคอยยกเนื้อย่างมาให้ทีละจาน เตาย่างหลายเตาทำงานพร้อมกันจนเขาหัวหมุนแทบไม่ทัน
ไกลออกไป ผู้รอดชีวิตจากแต่ละกลุ่มกำลังเรียนรู้กฎการค้นหาและยุทธวิธีประสานงานของวันพรุ่งนี้อย่างตั้งใจ โดยมีหัวหน้ากลุ่มคอยนำ
วันนี้ได้กินของร้อน ๆ แถมยังกินอิ่ม จุดประกายความฮึกเหิมของทุกคนขึ้นมาเต็มเปี่ยม ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้วาดฝันไว้ใหญ่โตแค่ไหน ก็สู้ผลประโยชน์ที่จับต้องได้จริงไม่ได้
ทุกคนรู้ดีว่าขบวนรถให้พวกเขากินอิ่มกินดี ก็เพื่อให้วันพรุ่งนี้มีแรงออกค้นหาเสบียงอย่างเต็มกำลัง
ไม่มีใครอยากเป็นตัวถ่วง ทุกคนอยากพิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้ขบวนรถเห็น เพราะการค้นหาเสบียงแทบจะเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ และยังเป็นสิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดด้วย