จางเหล่ยเล่าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นมาทันทีว่า “ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนชี้ขึ้นไปบนฟ้า บอกว่ามีลูกโป่งอยู่บนนั้น ทุกคนจึงหันไปมอง แล้วก็เห็นจุดดำกลม ๆ ลอยอยู่จริง ๆ หัวหน้าขบวนรถสงสัยมาก เลยหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู”
“สุดท้ายถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ลูกโป่ง แต่เป็นหัวคน ใบหน้าของผู้คนสารพัดสภาพอันน่าสยดสยอง หัวของคนทั้งอำเภอลอยแขวนอยู่บนฟ้า”
“พอหัวหน้าขบวนรถหันกลับไปมองชาวเมืองที่ก่อนหน้านี้ยังดูปกติ พวกเขาก็กลายเป็นหุ่นกระดาษกันหมด แม้แต่รถกับบ้านก็ทำจากกระดาษ”
ทุกคนสูดลมหายใจเย็นเยียบพร้อมกันเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ฟังดูชวนขนลุกเกินไปแล้ว ทั้งอำเภอมีแต่หุ่นกระดาษ สิ่งลี้ลับข้างในจะต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน นี่มันระดับบอสของหนังเรื่องนี้แล้วมั้ง!
“แล้วพวกเขาหนีออกมาได้ยังไง? ในขบวนรถมีผู้มีพลังเหนือมนุษย์ลำดับไหนอยู่บ้าง?”
“หัวหน้าขบวนรถไม่ยอมเล่ารายละเอียด ดูเหมือนไม่อยากนึกถึงประสบการณ์ครั้งนั้น เขาแค่เตือนเราว่าอย่าเข้าไปเด็ดขาด ส่วนตัวเขาอยู่ลำดับเหนือมนุษย์ขั้นสาม”
เสิ่นเหอเสนอว่า “พี่หลู ไม่งั้นเราอ้อมอำเภอไปดีไหม อำเภออู่เสินมีแต่หุ่นกระดาษ แค่ฟังก็น่ากลัวแล้ว สิ่งลี้ลับข้างในคงรับมือไม่ง่ายแน่”