เมื่อเห็นแต้มบุญเหล่านี้ หลูจื่อหมิงก็ปลื้มปีติจนแทบคลั่ง การรวมกลุ่มกันล้อมปราบมีประสิทธิภาพสูงจริง ๆ ประหยัดทั้งเวลาและแรงกว่าการออกค้นหาไปทั่วแล้วค่อย ๆ สังหารทีละตัวมาก แต้มบุญพวกนี้มากพอให้เขาเสริมพลังได้ต่อเนื่องถึง 6 ครั้ง!
ไม่ไกลนัก เสิ่นเหอตัวจริงหน้าดำคล้ำราวกับถ่าน สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าในใจด่ากราดจนแทบอยากตีกลองส่งโทรเลขระบายความอัดอั้น
เสียงด่าทอที่ดังกระหึ่มไปทั่วนั้น ล้วนเป็นชื่อเสียงดี ๆ ที่เขาอุตส่าห์สั่งสมมาอย่างยากลำบาก
ถึงจะเป็นแค่สิ่งลี้ลับ หลอกไปก็แล้วกัน แต่มีครั้งแรกย่อมมีครั้งที่สอง สักวันชื่อเสียงของเขาคงถูกหลูจื่อหมิงทำลายจนย่อยยับ
เจ้าอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ มองวชิระปราบมารสังหารศัตรูอย่างไร้เทียมทาน สิ่งลี้ลับระดับสามที่เขาต้องสู้สุดชีวิตอยู่นานกว่าจะจัดการได้
แต่ชายหัวโล้นร่างกำยำกลับต่อยทีเดียวล้มหนึ่งตัว พอเห็นภาพนี้ ความรู้สึกต่ำต้อยรุนแรงก็ผุดขึ้นในใจทันที
นี่สิ ถึงจะเป็นผู้แข็งแกร่งตัวจริง!
ไม่ไกลนัก หลี่เจี้ยนกับหลี่หมิงถือกล้องส่องทางไกล เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
ตั้งแต่หลูจื่อหมิงรวบรวมสิ่งลี้ลับเป็นพวกจนกลายเป็นหัวหน้า ทำให้พวกมันนอบน้อมเชื่อฟัง ไปจนถึงพลิกสถานการณ์กวาดล้างสิ่งลี้ลับทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น ไม่มีตัวไหนหนีรอดไปได้ พอคิดถึงตรงนี้ ทั้งคู่ก็ได้รู้ถึงพลังที่แท้จริงของหลูจื่อหมิงมากขึ้น
พวกเขารู้สึกว่าพลังของหลูจื่อหมิงลึกล้ำยากหยั่งถึง ราวกับกวาดล้างทุกสิ่งมาตลอดทาง
คราวก่อนตอนจัดการซอมบี้ระดับห้า พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น ความเข้าใจเรื่องพลังของหลูจื่อหมิงจึงยังหยุดอยู่ที่ระดับก่อนหน้า
ตอนนี้ได้เห็นกับตาว่าชายหัวโล้นที่เขาเรียกออกมาสังหารสิ่งลี้ลับราวกับเชือดไก่ ทั้งคู่จึงตื่นตะลึงอย่างยิ่ง แต่ในใจกลับยินดีจากก้นบึ้งมากกว่า