ซางเปียวกับเอ้อร์โก่วเริ่มขานนับจำนวนสิ่งลี้ลับ พวกที่ถูกเรียกชื่อพากันเชิดอก มองหลูจื่อหมิงด้วยแววตาคลั่งไคล้ ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นและเคารพนับถือ
เมื่อเห็นสิ่งลี้ลับที่กำลังฮึกเหิมอยู่ตรงหน้า แววดีใจก็วาบผ่านดวงตาของหลูจื่อหมิงเช่นกัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นบุณย์สีทองอร่าม แถมยังช่วยให้เขาเสริมพลังได้อีกหลายครั้ง
เอ้อร์โก่วกับเจ้าหน้าบากตรวจนับสิ่งลี้ลับทั้งหมดเสร็จ ก็รีบเดินมาหยุดตรงหน้าหลูจื่อหมิง ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ท่านเสิ่น สิ่งลี้ลับทั้ง 36 ตัวอยู่ครบ ไม่มีตัวไหนตกขบวนครับ! โปรดสั่งการได้เลย!”
หลูจื่อหมิงกวาดตามองรอบหนึ่ง สีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง ก่อนหัวเราะเสียงดัง “ดีมาก งั้นฉันจะพาพวกแกไปฆ่าแมงมุมตายระดับห้าตัวนั้น!”
“ท่านเสิ่นสุดยอด!”
มุมปากหลูจื่อหมิงยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว วิชาทั่วร่างโคจรเต็มกำลัง พลังเลือดพลังกายในกายพลุ่งพล่าน แสงสีทองห่อหุ้มร่าง
ชั่วพริบตา เงาร่างวชิระปราบมารอันสูงตระหง่านปรากฏขึ้นด้านหลังเขา ก่อนพุ่งเข้าหลอมรวมกับร่างกายโดยตรง
อึดใจถัดมา เกราะหนักสีทองสลักอักขระลึกลับปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายสีทองอร่าม บุคลิกของเขาพลันเปี่ยมบารมีน่าเกรงขาม ราวกับเป็นคนละคน แม้ไม่แสดงโทสะก็ยังชวนให้หวาดหวั่น
สิ่งลี้ลับทั้งกลุ่มเห็นภาพนี้แล้วถึงกับตะลึงงัน แต่ชั่วขณะถัดมา เสียงตะโกนโห่ร้องกลับดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม
ยิ่งหัวหน้าของพวกตนแข็งแกร่งมากเท่าไร โอกาสกำจัดสิ่งลี้ลับระดับห้าตัวนั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น