ภายในกระท่อมไม้เก่าซอมซ่อ ชายชราคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิ รอบตัวตั้งโลงศพใบเล็กไว้สี่ใบ พื้นรอบด้านยังวาดยันต์ดอกไม้ผีเอาไว้ แค่มองก็ชวนขนหัวลุก
โลงศพเล็กทั้งสี่ใบมีรูปร่างคล้ายกัน แต่ลวดลายแกะสลักบนตัวโลงกลับแตกต่างกัน ราวกับภูตผีร้ายจากขุมนรก เพียงมองก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นชวนสะพรึง ในบรรดาโลงทั้งสี่ มีสองใบที่แตกร้าวไปแล้ว
หากหลูจื่อหมิงอยู่ที่นี่ เขาคงมองออกทันทีว่านี่คือโลงศพฉบับย่อส่วนที่ซ่อนอยู่ใต้ห้องใต้ดินของหมู่บ้านหนิว ส่วนโลงสองใบที่แตกร้าว ก็คือฉบับย่อส่วนของโลงที่ซอมบี้ระดับห้านอนอยู่ ซึ่งตอนนั้นถูกเขาสังหาร
“ฮ่า ๆๆ ในที่สุดค่ายกลสี่อสูรร้ายหล่อเลี้ยงศพของข้าก็สำเร็จ! ไม่นึกเลยว่าคลื่นสิ่งลี้ลับจะเร่งความเร็วของค่ายกลหล่อเลี้ยงศพได้ ดีจริง ๆ!”
ชายชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ผมขาวปนดำยุ่งเหยิงเต็มศีรษะ มวยผมหลวมเบี้ยว มีปอยผมหลายเส้นติดอยู่บนแก้มที่เต็มไปด้วยริ้วรอย
ใบหน้าซีดเหลือง ดวงตาบางครั้งขุ่นมัว บางครั้งกลับฉายประกายคมกริบ หนวดเคราใต้คางขาวปนดำ มองโดยรวมก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนดี
ชุดนักพรตบนตัวขาดวิ่นหลายแห่ง มีรอยปะซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สองมือเต็มไปด้วยหนังด้าน
ดวงตาข้างหนึ่งขาวโพลนราวกับเป็นต้อ อีกข้างดำสนิทเหมือนหมึก ฟันเหลืองเต็มปาก
รอยยิ้มบ้าคลั่งปรากฏบนใบหน้าชายชรา มือผอมแห้งหยาบกร้านลูบไล้โลงทองแดงใบเล็กไม่หยุด ท่าทางราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด ดูรักใคร่ทะนุถนอมอย่างยิ่ง
โลงใบนี้ทำจากทองแดงทั้งใบ มีโซ่สีเลือดพันรอบ ตัวโลงยังเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจนดำ
“ฮ่า ๆๆ ข้าเลี้ยงศพโลหิตระดับหกขึ้นมาสำเร็จจริง ๆ! พวกเด็กเวรจากหน่วย 749 ที่ไล่ล่าข้า รอข้าไว้ได้เลย! แล้วยังมีไอ้เด็กรุ่นหลังจองหองนั่นอีก เกือบทำแผนใหญ่ของข้าพัง!”