หลูจื่อหมิงกวาดตามองพลังประหลาดที่สลายหายไปจนหมด ก่อนกลับไปยังค่ายชั่วคราวที่สร้างขึ้นในเมือง
หลิวกังกำลังทำอาหาร ส่วนหลี่เจี้ยนกำลังตรวจนับเสบียงที่กองพะเนินเป็นภูเขา
เมื่อไม่เห็นเจ้าหมูอ้วนกับโม่เหยา หลูจื่อหมิงจึงเอ่ยถามว่า “เจ้าหมูอ้วนกับโม่เหยาไปไหนแล้ว?”
หลี่เจี้ยนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางตอบยิ้ม ๆ ว่า “หัวหน้าทีมหวังกำลังฝึกท่าใหม่อยู่ข้างนอก ส่วนหัวหน้าทีมโม่อยู่ในรถบ้าน ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”
หลูจื่อหมิงเข้าใจในทันที ดูท่าคำพูดที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้จะทำให้ทั้งสองได้คิด เขารู้สึกปลื้มใจอยู่ไม่น้อย
ถ้ามีแต่เขาที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพื่อนร่วมทีมกลับตามจังหวะไม่ทัน เช่นนั้นเขาคงหนีออกจากทีมรถไปหาทีมที่แข็งแกร่งกว่านี้เสียเลย เขาไม่อยากเป็นพี่เลี้ยงให้ใครไปตลอด
เขาต้องการสหายที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันได้ เมื่อเกิดความขัดแย้งกับทีมรถคันอื่นก็พร้อมยืนอยู่ข้างเขาโดยไม่ลังเล และเมื่อเผชิญศัตรูที่แข็งแกร่ง ทั้งคู่ก็ร่วมมือกันรับมือได้
ค่ายชั่วคราวแห่งนี้มีไว้ให้พักฟื้นเพียงชั่วครู่ พอตกกลางคืนก็ยังต้องกลับไปยังที่พักเดิม ซึ่งอยู่ห่างจากเมือง
ภายในเต็นท์หลังหนึ่ง เสิ่นเหอกำลังนั่งขัดสมาธิทำสมาธิ เพื่อขัดเกลาลำดับเหนือมนุษย์ของตน