หลูจื่อหมิงมองสิ่งลี้ลับระดับสามที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า พลางยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนก้าวเข้าไปตบแก้มอีกฝ่ายแรง ๆ สองที «เมื่อกี้ยังวางท่าอวดดี ทำกร่างอยู่เลยไม่ใช่หรือ?»
สิ่งลี้ลับร่างยักษ์ตัวสั่นงันงก รีบยิ้มประจบและวิงวอน «คุณปู่! หลานตาถั่วมองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน! ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ปล่อยผมไปเหมือนผายลมก็พอ อย่าให้ต้องทำให้ท่านระคายตาเลย!»
พูดจบ มันก็หันไปมองเอ้อร์โก่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบร้องขอความช่วยเหลือ «เอ้อร์โก่ว! รีบช่วยพูดดี ๆ กับคุณปู่ให้ฉันหน่อยสิ! เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนะ!»
เอ้อร์โก่วทำหน้าดูแคลน น้ำเสียงเย็นชา «จะขอร้องใครก็ต้องรู้จักวางตัว ยังกล้าเรียกฉันว่าเอ้อร์โก่วอีกหรือ? เรียกพี่เอ้อร์โก่วสิ ไม่อย่างนั้นก็ช่วยตัวเองให้รอดแล้วกัน แล้วก่อนหน้านี้แกไม่ได้ทำกร่างนักหรือไง?»
หลูจื่อหมิงมองสิ่งลี้ลับร่างยักษ์ที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม «เอาละ ลุกขึ้นได้แล้ว ฉัน เสิ่นเหอ เป็นคนดี ไม่ฆ่าสิ่งลี้ลับบริสุทธิ์พร่ำเพรื่อ ไม่ต้องกลัว»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิ่งลี้ลับร่างยักษ์ระดับสามก็มีสีหน้าเคลือบแคลง ไม่กล้าลุกขึ้นง่าย ๆ มันกลัวว่าอีกฝ่ายจะอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวพอลุกขึ้นก็ถูกซ้อมตายคาที่ แล้วจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมจากใครได้
เอ้อร์โก่วรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร จึงเร่งเร้า «สั่งให้ลุกก็ลุกสิ อย่ามัวอืดอาด! นายท่านเสิ่นเป็นคนดีจริง ๆ เมื่อกี้ยังช่วยฉันที่ถูกขังอยู่เลย ถึงตอนแรกจะเข้าใจผิดจนลงไม้ลงมือกัน แต่นายท่านไม่เคยพาลใส่คนอื่น»
เอ้อร์โก่วจงใจปิดบังเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่ใช่พวกมันเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน แต่หลูจื่อหมิงลงมือสังหารสิ่งลี้ลับอีกสามตัวในพริบตา แล้วปล่อยให้มันรอดอยู่ตัวเดียว เรื่องแบบนี้จะเอาไปพูดให้นายท่านเสิ่นเสียหน้าได้อย่างไร
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิ่งลี้ลับร่างยักษ์ระดับสามจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างสั่นเทา ก่อนประสานมือค้อมตัว «ขอบคุณนายท่านที่ไว้ชีวิต ซางเปียวขอมอบชีวิตนี้ให้ท่าน ท่านสั่งให้ไปตะวันออก ผมจะไม่มีวันไปตะวันตก!»