หลี่หมิงรีบเข้าไปใกล้เพื่อมองให้ชัด ตอนแรกเมื่อเห็นสิ่งลี้ลับแน่นขนัดดำทะมึน ใจก็พลันหนักอึ้ง อดกังวลไม่ได้ว่าทีมเสิ่นจะต้านพวกมันไหวหรือเปล่า
แต่พอมองเห็นเงาคนบนเกี้ยวกลางฝูงสิ่งลี้ลับที่รายล้อมประคองอยู่ รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
บนเกี้ยวเรียบง่ายลำนั้น มีร่างที่คุ้นเคยอย่างยิ่งนั่งอยู่
เมื่อเห็นทรงผมสั้นเกรียนกับการแต่งตัวอันเป็นเอกลักษณ์ หลี่หมิงก็ช็อกจนพูดไม่ออก “เชี่ย! พี่ลู่จริง ๆ ด้วย!”
วินาทีถัดมา แววตาเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและเทิดทูน “พระเจ้า! ขนาดสิ่งลี้ลับยังยอมสยบให้พี่ลู่ แถมเต็มใจติดตามอีก! เสน่ห์อะไรจะเว่อร์ขนาดนี้! ถ้าไม่รู้คงนึกว่าพี่ลู่เป็นผู้มีลำดับเหนือมนุษย์สายควบคุมสิ่งลี้ลับ เท่ชะมัด ถึงกับสั่งการพวกมันได้!”
เหล่าสมาชิกทีมค้นหาที่หลบอยู่ในอาคารเพื่อหนีคลื่นสิ่งลี้ลับ ต่างก็มองเห็นร่างตรงกลางได้ชัดเจน
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกดเสียงต่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “หัวหน้าหวัง! คนบนเกี้ยวนั่นคือหัวหน้าลู่!”
หวังกุ้ยมองตามไป เห็นหลูจื่อหมิงถูกสิ่งลี้ลับนับไม่ถ้วนรายล้อมอย่างนอบน้อม สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ในใจปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ ทั้งยังสงสัยอย่างยิ่ง: พี่ลู่ควบคุมสิ่งลี้ลับได้งั้นเหรอ?
ในเวลาเดียวกัน สิ่งลี้ลับระดับสี่ในใจกลางเมืองไม่ทันสังเกตเห็นหลูจื่อหมิงที่อยู่ท่ามกลางฝูงสิ่งลี้ลับเลย
เมื่อเห็นสิ่งลี้ลับทั่วฟ้าพุ่งเข้ามา มันก็คิดเพียงว่ากำลังเสริมของตนมาถึงแล้ว จึงฮึกเหิมขึ้นมาทันที
มันรีบพุ่งไปข้างหน้า โบกมือพลางตะโกน “พี่น้องทุกคน! รีบมาช่วยฉันจัดการมนุษย์พวกนี้เร็ว ทุกคนจะได้กินเนื้อ!”
สิ่งลี้ลับร่างกำยำสูงสองเมตร ซางเปียว ซึ่งเป็นหัวหน้ากองชะงักไป ก่อนหันไปถามเอ้อร์โก่วที่อยู่ข้างกาย “เอ้อร์โก่ว เจ้ารู้จักไอ้ตัวนี้ไหม?”