เสิ่นเหอยกชาขึ้นจิบ สีหน้าเรียบเฉยก่อนกล่าวว่า “เจ้าอ้วน ระวังคนไว้บ้างก็ดี พวกเราเพิ่งพบกันครั้งแรก พรุ่งนี้ก็ต้องทำการค้ากับขบวนรถแล้ว ยังไงก็รอบคอบไว้ก่อน”
หลูจื่อหมิงเดินเข้ามาในเต็นท์แล้วนั่งลงข้างเสิ่นเหอ เขารินชาให้ตัวเองโดยไม่สนใจสายตาของทุกคนที่จับจ้องมา
ดื่มชาไปหนึ่งถ้วย เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “แมงมุมหน้าคนระดับห้าตัวนั้นกลืนกินสิ่งลี้ลับเพื่อเพิ่มพลัง สิ่งลี้ลับในอีกสองเมืองเล็กแทบถูกมันกินจนหมดแล้ว”
เสิ่นเหอยิ้มพลางกล่าวว่า “กลับมาก็ดีแล้ว วิทยุสื่อสารขัดข้อง เราติดต่อแกไม่ได้ ถ้าไม่เห็นจุดแดงระบุตำแหน่งของแกเคลื่อนที่อยู่ตลอด ฉันคงคิดว่าแกโดนสิ่งลี้ลับฆ่าตายไปแล้ว เตรียมจัดงานรำลึกให้แกอยู่เลย”
หลูจื่อหมิงหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์แล้วด่าว่า “ไปให้พ้นเลย ตาเฒ่าเสิ่น ต่อให้แกตาย ฉันก็ไม่ตายหรอก”
หลี่หมิงหน้าแดงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขารีบยอมรับผิด “พี่หลู ครั้งนี้เป็นความผิดของผม ถึงจะพัฒนาวิทยุสื่อสารสำเร็จแล้ว แต่ก็ยังไม่เหมาะกับสภาพแวดล้อมการต่อสู้ ขัดข้องได้ง่าย ผมจะปรับปรุงให้ดีขึ้น จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบวันนี้อีก”
หลูจื่อหมิงโบกมือ “ไม่เป็นไร แค่พัฒนาออกมาได้ก็เก่งมากแล้ว”
หลี่หมิงเพิ่งปลุกพลังลำดับเหนือมนุษย์ได้ไม่นาน แต่ก็เริ่มพัฒนาชุดเกราะเสริมกำลังกับปืนไรเฟิลเลเซอร์แล้ว อุปกรณ์ที่เขาสร้างยังช่วยให้ขบวนรถติดต่อกันได้สะดวก ระบุตำแหน่งได้ แถมยังวิดีโอคอลได้ด้วย