เมื่อเห็นเนื้อตัวเปื้อนโคลน เขากลั้นความคลื่นไส้แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไอ้อ้วน ช่วยฉีดน้ำล้างให้หน่อย”
พูดจบก็ถอดเสื้อนอก แล้วหยิบน้ำแร่ขนาด 5 ลิตรออกมาจากพื้นที่เก็บของ
ถึงจะสิ้นเปลืองไปบ้าง แต่ในช่วงเวลาพิเศษก็ต้องรับมือด้วยวิธีพิเศษ ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ การหาแหล่งน้ำกับอาหารไม่ใช่เรื่องยาก
เขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว
แม้เนื้อตัวจะเปื้อนคราบสกปรก แต่เส้นกล้ามเนื้อกลับดูสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม มัดกล้ามยังใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ไอ้อ้วนมองด้วยสายตาอิจฉา “โห พี่ลู่ ทำไมลำดับวิวัฒนาการของพี่ยิ่งฝึกยิ่งหล่อวะ กล้ามท้อง กล้ามเนื้อแบบนี้ ถ้าไม่เข้าฟิตเนสสักสิบปีแปดปีคงปั้นไม่ได้แน่!”
ลู่จื่อหมิงหัวเราะพลางด่าอย่างไม่จริงจัง “ไม่รู้ก็อย่ามั่วสิ กล้ามฉันไม่ได้เกิดจากเทคโนโลยีช่วยปั้นหรอกนะ”
เดิมทีโม่เหยากำลังเฝ้าระวังอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำพูดนั้นก็หันกลับมาโดยไม่รู้ตัว แล้วเห็นลู่จื่อหมิงเปลือยเปล่าทั้งตัวเข้าเต็มตา
แม้ร่างกายจะเปื้อนคราบสกปรก แต่กล้ามท้องและแนวกล้ามเนื้อกลับเห็นชัดเจน พอสัญชาตญาณทำงาน
สายตาของเธอก็เลื่อนต่ำลงโดยไม่รู้ตัว พอมองเห็นชัดแล้ว ใบหน้าโม่เหยาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบหันหลังขวับ
ลู่จื่อหมิงกลับไม่ใส่ใจ ในโลกาวินาศที่สิ่งลี้ลับออกอาละวาด การมีชีวิตรอดต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด เรื่องความเป็นส่วนตัวไม่สำคัญเลยสักนิด