จากนั้นเขาก็เปิดไฟฉายส่องสำรวจไปรอบ ๆ ภายในมีสินค้าอยู่เพียงไม่กี่ลัง พื้นที่คลังสินค้าไม่ได้กว้างนัก
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงจุดเก็บของชั่วคราว คลังสินค้าจริงของห้างน่าจะอยู่ชั้นใต้ดินหนึ่ง
จังหวะนั้นเอง เสียงของโม่เหยาก็ดังมาจากหูฟังสื่อสาร “ชั้นห้ากับชั้นหกไม่มีอะไรผิดปกติ”
“ชั้นสอง สาม และสี่ก็ปกติดีเหมือนกัน”
เมื่อได้ยินรายงาน สีหน้าของหลูจื่อหมิงก็ยิ่งย่ำแย่ลง บอสที่มีแต้มบุณย์สูงที่สุดในเมืองเล็กแห่งนี้กลับหนีไปเสียแล้ว
เขาไม่ยอมแพ้ จึงไปค้นคลังสินค้าใต้ดินกับลานจอดรถต่อ แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
ภายในคลังใต้ดินมีเสบียงมากมาย ทั้งอาหาร เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ของใช้ประจำวัน และเครื่องมือนานาชนิดจัดวางเรียงรายบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ แบ่งหมวดหมู่ชัดเจน
เขาเก็บเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทั้งหมดเข้าไปในมิติ ก่อนจะขนบิสกิต ช็อกโกแลต และอาหารกระป๋องชนิดต่าง ๆ ไปอีกยี่สิบกว่าลัง
ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะกลับมือเปล่าได้ยังไง
สิ่งลี้ลับพวกนั้นเขาเป็นคนฆ่าเอง จะหยิบเสบียงไปบ้างก็สมเหตุสมผล อีกทั้งเสบียงทั้งหมดในเมืองเล็กแห่งนี้ก็มากพอจะเลี้ยงคาราวานของพวกเขาได้ทั้งขบวน
หลูจื่อหมิงเดินออกจากคลังใต้ดินพร้อมเสบียงเต็มไม้เต็มมือ สีหน้าห่อเหี่ยว เขาปิดประตูให้เรียบร้อยแล้วติดต่อผ่านหูฟังยุทธวิธี “ผมเจอคลังสินค้าใต้ดินของห้างแล้ว เดี๋ยวให้หัวหน้าทีมเสิ่นส่งคนมาขนเสบียงไป”
ห้างแห่งนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นสาม ส่วนชั้นสี่ถึงชั้นหกเป็นสถานบันเทิงอย่างโรงภาพยนตร์และร้านเกม
หลูจื่อหมิงยังไม่ยอมถอดใจ เขาเข็นจักรยานจากร้านข้าง ๆ มาปั่นเล่นไปตามถนน
เขาอยากตามหาร่องรอยของแมงมุมหน้าคนขั้นสี่ แต่ไม่ต้องพูดถึงแมงมุมหน้าคนเลย แม้แต่สิ่งลี้ลับธรรมดาสักตัวยังไม่เห็น
“ให้ตายเถอะ นี่มันแกล้งกันชัด ๆ”
เขาปั่นวนอยู่รอบหนึ่งแต่ไม่ได้อะไรกลับมา จังหวะนั้นเองเสียงของหลี่เจี้ยนก็ดังขึ้นจากหูฟัง “พี่หลู อยู่ไหนครับ? หัวหน้าทีมเสิ่นให้พวกเราเข้าเมืองแล้ว บอกว่าสิ่งลี้ลับในเมืองถูกกวาดล้างหมดแล้ว”