หลิวกังนั่งอยู่บนรถ อุทานด้วยความตกใจ “พี่ลู่ ข้างนอกมีหมูป่าเต็มไปหมด แต่ละตัวใหญ่พอ ๆ กับวัวเลย!”
ลู่จื่อหมิงได้ยินเสียงเอะอะก็วางหนังสือลง คว้าดาบเตรียมลงจากรถ “นายรออยู่บนรถ อย่าลงมา ฉันจะไปดูเอง”
ทันทีที่เปิดประตูรถ คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้ามา อุณหภูมิน่าจะสูงถึงห้าสิบหรือหกสิบองศา พื้นร้อนจนทอดไข่ได้
ยังดีที่ร่างกายของเขาผ่านการเสริมความแข็งแกร่งมาหลายครั้ง จึงไม่ได้รู้สึกทรมานมากนัก
ถ้าเป็นพวกนักศึกษาร่างกายบอบบางก่อนวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ แค่ลงจากรถก็คงเป็นลมแดดล้มพับไปแล้ว
หลังลงจากรถ ลู่จื่อหมิงเห็นหมูป่ากว่าสิบตัวพุ่งมาจากระยะไกล
พวกมันตัวใหญ่กว่าหมูป่าทั่วไปมาก แทบจะมีขนาดเท่าวัว ขนแผงคอสีน้ำตาลดำหยาบกระด้างขึ้นหนาทึบยุ่งเหยิงไปทั่ว โคนขนมีปุ่มกระด้างแข็งเป็นหย่อม ๆ ราวกับเกล็ดตามธรรมชาติ ดินแห้งกรังฝังอยู่ตามซอกขน
ส่วนปากยื่นยาว เขี้ยวสองข้างหนาใหญ่และบิดงอ ยาวกว่าหมูป่าทั่วไปเท่าตัว ผิวเขี้ยวเต็มไปด้วยร่องหยาบ ๆ เปล่งประกายขาวซีดเหมือนกระดูก
หัวใหญ่เบ้าตาลึก ลูกตาขุ่นมัวเป็นสีแดงคล้ำ ไม่มีหมอกดำ มีเพียงแววตาดุร้ายของสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง
กล้ามเนื้อบริเวณไหล่และสันหลังนูนสูง เส้นกล้ามเนื้อตึงเกร็งเห็นชัด เนื้อใต้ผิวหนังเกาะตัวเป็นปม
ขาทั้งสี่แข็งแรงกำยำ กีบหนาขึ้นจนแตกร้าว แค่เหยียบลงพื้นก็ทำให้พื้นดินปริเล็กน้อย
ใต้หนังขนเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนอยู่ราง ๆ ร่างมหึมาขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งออกจากรูจมูกไม่หยุด
แค่มอง ลู่จื่อหมิงก็สัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลของหมูป่าเหล่านี้ สมาชิกหน่วยค้นหาถือหน้าไม้ยิงใส่พวกมันไม่หยุด แต่กลับเจาะการป้องกันไม่ได้แม้แต่น้อย