“พบแครกเกอร์อัดแท่งที่ยังเก็บรักษาไว้ได้ดีเต็มตู้รถไฟหนึ่งตู้ และน้ำแร่เต็มอีกตู้หนึ่ง แต่หลังผ่านอากาศร้อนจัดมาเป็นเวลานาน มีโอกาสสูงว่าจะดื่มไม่ได้”
เมื่อหลูจื่อหมิงได้ยินหลี่เจี้ยนพูด ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเปิดวิทยุสื่อสารทันที “ฉันเอาน้ำ”
ถึงน้ำแร่จะดื่มไม่ได้ แต่ก็เอาไว้อาบน้ำได้ ยังไงก็ออกจากที่นี่มือเปล่าไม่ได้อยู่แล้ว
เพิ่งสิ้นเสียง วิทยุสื่อสารก็มีเสียงเย็นชาของโม่เหยาดังขึ้น “ฉันเอาด้วย”
หลูจื่อหมิงลงจากรถ แล้วเก็บน้ำทั้งหมดในตู้รถไฟเข้าไปไว้ในพื้นที่เก็บของของคางคกทองกลืนฟ้า
จากนั้นก็เดินไปข้างรถของโม่เหยา เธอรออยู่ก่อนแล้ว ยังคงห่อตัวมิดชิดราวกับมัมมี่ จนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นลมแดด
หลูจื่อหมิงควบคุมคางคกทองกลืนฟ้าให้พ่นน้ำแร่บรรจุถังออกมาส่วนหนึ่งลงบนพื้นที่โล่ง ถังน้ำแต่ละใบมีความจุสิบกว่าลิตร หล่นลงบนพื้น โม่เหยามองหลูจื่อหมิง “ขอบคุณ”
หลูจื่อหมิงชินกับนิสัยเย็นชาของโม่เหยาแล้ว จึงหันกลับไปยังรถบ้านของตัวเอง ตักน้ำส่วนหนึ่งใส่ถังเก็บน้ำ จากนั้นเรียกผู้รอดชีวิตใกล้ ๆ มาช่วยขนย้าย
ไม่นาน ถังเปล่าทั้งหมดก็ถูกเติมจนเต็ม เสบียงน้ำสำรองกลับมาเพียงพออีกครั้ง สองวันนี้น้ำที่เขาใช้ล้างตัวแทบจะแห้งหมดถังอยู่แล้ว
หลูจื่อหมิงมองถังน้ำหลักกับถังน้ำสำรองที่เต็มเอ่อในรถบ้านอย่างพอใจ แล้วแบ่งโคล่าแช่เย็นหนึ่งขวดกับแครกเกอร์ช็อกโกแลตสองสามห่อให้คนที่มาช่วย
ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ ของพวกนี้เป็นของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้ โดยเฉพาะโคล่าแช่เย็น มีค่าไม่ต่างจากเหล้าชั้นดี ให้ของตอบแทนคนที่ลงแรงคราวนี้ คราวหน้าผู้รอดชีวิตก็ต้องแย่งกันมาช่วยแน่
ผู้รอดชีวิตที่ได้รับของต่างขอบคุณหลูจื่อหมิงไม่หยุด
ผู้รอดชีวิตคนอื่นเห็นแล้วก็อิจฉาอยู่ในใจ ลอบตัดสินใจว่าคราวหน้าหัวหน้าลู่ต้องการคนเมื่อไร จะรีบพุ่งไปอยู่แถวหน้าให้ได้
โคล่าแช่เย็นมีค่าแทบจะเทียบได้กับสมบัติล้ำค่า แถมยังมีแครกเกอร์อีก ถึงตอนนี้ขบวนรถจะมีอาหารพอกิน แล้วใครจะรังเกียจเสบียงที่มีมากขึ้นล่ะ?