“เมื่อสองวันก่อนยังร้อนระอุ แดดแผดเผาจนคลื่นความร้อนแทบลวกคน ใส่เสื้อแขนสั้นก็ยังเหงื่อแตก แต่พอฝนตกลงมา กลับหนาวราวกับฤดูหนาวมาเยือนฉับพลัน ความเย็นซึมลึกไปถึงกระดูก”
เขาหันไปมองหลูจื่อหมิงที่กำลังกินอย่างตั้งใจ น้ำเสียงเจือความกังวลอยู่บ้าง “พี่ลู่ อุณหภูมิลดฮวบกะทันหันเกินไป เสื้อผ้ากันหนาวของผู้รอดชีวิตธรรมดาในขบวนรถมีไม่พอแน่”
“ความเย็นในฝนนี้ไม่ใช่ลมหนาวธรรมดา แต่มันเย็นชื้นจนเสียดกระดูก คนทั่วไปทนไม่ไหว ถ้าหนาวต่อไปแบบนี้ก็เสี่ยงเป็นหวัดและตัวเย็นจัดจนช็อกได้”
หลูจื่อหมิงกลืนหมั่นโถวในปากลงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเอื้อมมือหยิบกระติกเก็บความร้อนข้างตัว เป่าฟองลอยหน้าชาที่มีเก๋ากี้เบา ๆ แล้วจิบชาร้อนอุ่น
ไออุ่นไหลลงลำคอ ขจัดความเย็นจาง ๆ ทั่วร่างไปในพริบตา
เขาพูดเรียบ ๆ อย่างใจเย็น “เรื่องเล็กน้อย”
“หาสักเมือง ตำบล หรือย่านชุมชน ของพวกนี้มีถมเถไป แค่ค้นหาสักรอบก็เติมเสื้อบุฝ้าย ผ้าห่ม รองเท้าแบบหนา และเสื้อคลุมกันลมได้ครบ ไม่ต้องร้อนใจ”
“ของขาดก็ไปหา ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ การมีชีวิตรอดก็ต้องเดินทาง ค้นหา แล้วก็สะสมเสบียงไปเรื่อย ๆ ไม่มีทางมีทุกอย่างพร้อม”
หลี่เจี้ยนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้าง ความกังวลหายวับไปทันที เขาพูดอย่างทอดถอนใจ “พี่ลู่ใจนิ่งจริง ๆ แต่พูดตามตรงนะ สุขภาพของผู้รอดชีวิตธรรมดาที่ติดตามขบวนรถเรามา แข็งแรงขึ้นจนเห็นได้ชัดเลย”
“ได้กินอิ่มทุกมื้อ แถมยังมีน้ำซุปเนื้อสัตว์กลายพันธุ์บำรุงร่างกาย สำหรับคนธรรมดาแล้วได้ผลยิ่งกว่ายาบำรุงชั้นดีเสียอีก”
หลูจื่อหมิงพยักหน้าเล็กน้อย แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
เนื้อสัตว์กลายพันธุ์กับน้ำซุปเนื้อบำรุงชั้นดีที่คนอื่นเห็นเป็นของล้ำค่า กลายเป็นอาหารประจำวันของขบวนรถรุ่งอรุณไปนานแล้ว