“ตอนนี้ฉันยังจำได้ชัดเจนแจ่มแจ้งเลย ฉากที่พี่ลู่ไล่บดขยี้วัตถุลี้ลับไปทั่วทั้งหมู่บ้านในตอนนั้น”
“หุ่นกระดาษสิ่งลี้ลับพวกนั้นดุร้ายขนาดไหน แต่พออยู่ต่อหน้าพี่ลู่กลับไม่มีทางสู้เลยสักนิด โดนหมัดเดียวตายทีละตัว ถูกบดขยี้ในพริบตา ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย”
“นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นผู้มีลำดับเหนือมนุษย์เจอสิ่งลี้ลับแล้วไม่หนี โคตรเก่งเลย”
จางเหลยกับคนอื่น ๆ คุ้นชินกับพลังต่อสู้เหนือสามัญของหลูจื่อหมิงมานานแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ ในใจก็เพียงไหววูบเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรอีก
ตอนนี้อย่าว่าแต่ไล่บดขยี้วัตถุลี้ลับหุ่นเชิดระดับต่ำเลย ต่อให้ต้องปะทะกับสิ่งลี้ลับระดับสูงซึ่งหน้า ทุกคนก็ไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง จางเหลยลังเลเล็กน้อย ก่อนถามสิ่งที่ทุกคนอยากรู้ที่สุด “พี่ลู่ ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ที่ดึงพวกเราเข้าไปในความฝันเพื่อฆ่าเรา ก็เป็นแค่ร่างแยกของผีฝันงั้นเหรอ?”
“ใช่”
หลูจื่อหมิงตอบเสียงเรียบ สีหน้าไม่เปลี่ยน
“เป็นแค่ร่างแยกระดับห้าขั้นสูงสุดเท่านั้น วันนี้ฉันฆ่ามันทิ้งจนหมดสิ้น ทำลายร่างแยกนั่น ตัดต้นกำเนิดของมันไปส่วนหนึ่งจนร่างจริงบาดเจ็บสาหัส ผีฝันระดับเจ็ดตนนี้คงแค้นฉันเข้ากระดูกแล้ว”
สิ้นเสียง ทุกคนก็ใจหายวาบ ความโล่งอกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพลันสลายไปจนหมด เหลือเพียงความเคร่งเครียด แต่ละคนขมวดคิ้วแน่น
นั่นคือผีร้ายระดับเจ็ดของจริง!
ถูกสิ่งลี้ลับระดับสูงที่มีเขตสิ่งลี้ลับผูกใจเจ็บ ผลที่ตามมาย่อมไม่สิ้นสุด หากเป็นขบวนรถไหนก็ตาม ป่านนี้คงแตกตื่นหวาดผวากันจนสลายตัวไปแล้ว