ฝนยังคงตกไม่หยุด ทุกหน่วยของขบวนรถรุ่งอรุณต่างได้รับซุปแป้งปั้นร้อน ๆ กันถ้วนหน้า
ภายในรถบัสของหน่วยสาม มีถังเก็บความร้อนสเตนเลสขนาดใหญ่สองใบตั้งอยู่ด้านหน้า ข้างกันวางชามกระดาษใช้แล้วทิ้ง ช้อน และตะเกียบ
เหล่าผู้รอดชีวิตบนรถบัสจ้องถังเก็บความร้อนตาเป็นมัน ครู่ต่อมา หวังกุ้ยก็เปิดฝาถัง ไอร้อนพวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า กลิ่นหอมเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่วห้องโดยสารที่ปิดมิดชิดในทันที
เนื้อวัวกลายพันธุ์หั่นเต๋าและผักโขมหั่นชิ้นคลุกอยู่ในแป้งปั้นสีขาว ดูอัดแน่นไปด้วยเครื่อง น้ำซุปสีทองเข้มข้นมีอยู่เต็มถังใหญ่ทั้งสองใบ
พอได้กลิ่นหอม ผู้รอดชีวิตหน่วยสามก็กลืนน้ำลายไม่หยุด ขนมปังแข็ง ๆ กับหมั่นโถวในมือพลันจืดชืดไร้รสชาติ
“ทุกคนต่อแถวรับตามที่นั่ง คนละสองชาม แจกให้ก่อนคนละชาม กินหมดแล้วค่อยมาเติม”
เสียงของหวังกุ้ยไม่ได้ดังนัก แต่กลับทำให้ทุกคนในรถมีสีหน้าดีใจ สายตาจับจ้องไปยังซุปแป้งปั้นในถังเก็บความร้อนที่ส่งไอร้อนกรุ่นและกลิ่นหอมชวนกิน ทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวังและกลืนน้ำลายกันไม่หยุด
ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้ถือซุปแป้งปั้นเต็มชาม ในรถยังเตรียมน้ำมันพริกและเหล่ากานหม่าสำหรับให้ผู้รอดชีวิตเติมตามชอบด้วย
ชายชราจางมองซุปแป้งปั้นที่มีไอร้อนลอยกรุ่นอยู่ในชาม พลางสูดกลิ่นหอมของน้ำมันพริกเข้าไป ดวงตาพลันแดงก่ำ สายน้ำอุ่นไหลผ่านแก้ม ก่อนน้ำตาจะกลั้นไม่อยู่และหยดลงมา
ชายหนุ่มข้าง ๆ เอ่ยแซวว่า “เป็นอะไรไปลุงจาง กินคำเดียวก็อร่อยจนร้องไห้แล้วหรือไง?”
ชายชราจางสูดกลิ่นหอมเข้าไป สีหน้าตื่นเต้น เขามองชายหนุ่มที่กำลังซดน้ำซุปทีละน้อยด้วยท่าทางชวนขบขัน แล้วยิ้มพลางพูดว่า “ฉันเป็นคนมณฑลฉิน ไม่คิดเลยว่าวันสิ้นโลกแล้วยังจะได้กินซุปแป้งปั้นรสบ้านเกิดคู่กับน้ำมันพริก”
“แถวบ้านฉัน น้ำมันพริกนี่แหละเป็นกับข้าวอย่างหนึ่ง พอเอามาคลุกกับซุปแป้งปั้นแล้วหอมกว่าเหล่ากานหม่าซะอีก แถมยังช่วยขับความหนาว เดี๋ยวเหงื่อออกหน่อยก็ไล่ไอเย็นในร่างกายได้”