หลูจื่อหมิงกวาดตามองปกสมุดแล้วชะงักไปทั้งคน สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง เขาจำได้ว่าข้างในนั้นควรจะเป็นนิยายกำลังภายในชัด ๆ
หลี่หมิงเห็นทั้งสองสบตากันด้วยแววสงสัย ใบหน้าก็แดงขึ้น รีบพูดว่า “พี่หลู พี่อ้วน นั่นสมุดบันทึกของผมครับ ผมแค่ยัดไว้ในตู้ตามสะดวก”
เจ้าอ้วนเปิดดู ปรากฏว่าเป็นสมุดบันทึกจริง ๆ ข้างในเต็มไปด้วยสูตรและภาพร่างแบบแปลนที่วาดไว้อย่างแน่นขนัด
เขาพลิกดูแบบแปลนทีละหน้า ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะคุยกับหลี่หมิงขึ้นมา อย่างไรเสีย ผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่สนใจหุ่นยนต์รบกับไซไฟ
“โห เสี่ยวหมิง หุ่นยนต์รบตัวนี้สร้างขึ้นมาได้จริงเหรอ? เจ๋งเกินไปแล้ว!”
“ตอนนี้ยังขาดอีกหลายอย่างครับ แต่พวกอุปกรณ์ขนาดเล็กบางชิ้นทำได้แล้ว”
“แล้วโครงกระดูกภายนอกนี่ล่ะ? ฉันหนังหนาเนื้อทน พอทำเสร็จแล้วให้ฉันเป็นหนูทดลองได้เลย!”
“ได้เลยพี่อ้วน ใกล้ขึ้นรูปแล้วครับ ถึงตอนนั้นให้พี่ลองเป็นคนแรก”
“จริงสิ หมาป่ากลไกของนายซ่อมเสร็จหรือยัง?”
สีหน้าหลี่หมิงหม่นลง “ซ่อมเสร็จแล้วครับ คราวก่อนแค่ขัดข้องเล็กน้อย เปลี่ยนอะไหล่ก็ใช้ได้แล้ว แต่ประโยชน์ไม่ค่อยมี”
เจ้าอ้วนพูดจ้อพร้อมโบกไม้โบกมือ “ไม่มีประโยชน์ตรงไหน สนุกจะตาย! เอ่อ ฉันหมายถึงตอนนี้ยังไม่มีโอกาสได้ใช้ แต่ใครจะรู้ วันหน้าอาจได้ใช้งานใหญ่ก็ได้”