แต่เมื่อมองสีหน้าของผู้คนในขบวนรถรุ่งอรุณ ทุกคนกลับดูผ่อนคลายและสงบนิ่ง กระทั่งชายหนุ่มคนนั้นยังยกมุมปากขึ้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ราวกับไม่รู้เลยว่าพลังต่อสู้ของสิ่งลี้ลับระดับห้านั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ไม่มีวี่แววตึงเครียดแม้แต่น้อย
จางเหลยรีบสั่งเสียงเข้ม “จางเหล่ย หลี่หลง! รีบแจ้งผู้รอดชีวิตทุกคนในขบวนรถให้เตรียมถอนกำลัง! สิ่งลี้ลับระดับห้าไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะไปยั่วโมโหได้!”
“ครับ!”
จากนั้นเขาหันไปเตือนเสิ่นเหออย่างเร่งร้อน “หัวหน้าเสิ่น พักเรื่องบาดหมางกันไว้ก่อน! พวกเราล้วนเป็นผู้รอดชีวิตที่เป็นมนุษย์ รีบถอยกันเถอะ! พวกคุณคงไม่เคยเจอสิ่งลี้ลับระดับห้ามาก่อน!”
“ระดับสี่กับระดับห้าต่างกันราวฟ้ากับเหว! สิ่งลี้ลับระดับสี่ยังพอให้พวกเราสู้ตายได้ แต่ระดับห้ามีพลังต่อสู้แข็งแกร่ง แถมยังบัญชาลูกน้องจำนวนมาก!”
“ต่อให้เป็นแค่ช่วงต้นของระดับห้า ใต้บัญชาก็ยังมีสิ่งลี้ลับระดับสามและสี่ พวกเราไม่มีทางสู้ไหว!”
เจ้าอ้วนฟังแล้วหลุดหัวเราะพรืด “เรื่องแค่นี้เอง ไม่ใช่แค่สิ่งลี้ลับระดับห้าหรือไง จะหนีทำไม? ก่อนหน้านี้พวกเราจัดการสิ่งลี้ลับระดับห้าไปแล้วสองตัว”
จางเหลยพูดไม่ออก สิ่งลี้ลับระดับห้าจะเอาไปเทียบกับระดับสามหรือสี่ได้อย่างไร? ต่อให้มีอาวุธประหลาดอยู่ในมือ ก็แค่ช่วยเสริมให้ได้เปรียบขึ้นเท่านั้น
หากคิดจะสังหารสิ่งลี้ลับระดับห้า อย่างน้อยตัวเองต้องมีพลังระดับสี่ขั้นสูงสุด ประกอบกับลำดับเหนือมนุษย์ที่ข่มสิ่งลี้ลับได้ และต้องมีอาวุธประหลาดด้วย
แต่ในสายตาเขา พวกหลูจื่อหมิงมีพลังมากสุดก็แค่ระดับสาม ต่อกรกับระดับสี่ได้อย่างยากลำบาก แต่ไม่มีทางจัดการสิ่งลี้ลับระดับห้าได้แน่