พอหลูจื่อหมิงพูดจบ ทั้งสามคนจากขบวนรถผานสือต่างประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังเลือกที่จะเชื่อใจเขา
คนที่สามารถสังหารผู้มีลำดับเหนือมนุษย์สองคนของขบวนรถพวกเขาได้ซึ่งหน้า แถมยังครอบครองอาวุธประหลาด ย่อมไม่ใช่คนโง่เขลาไร้สมอง ไม่อย่างนั้นคงอยู่รอดมาไม่ได้ ทว่านี่คือสิ่งลี้ลับระดับห้า พวกเขาจึงยังอดเป็นห่วงไม่ได้
นี่เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ทั้งสองฝ่ายเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวัน จะให้ฝากชีวิตไว้กับอีกฝ่ายย่อมเป็นไปไม่ได้
เสิ่นเหอเห็นความเคลือบแคลงยังคงอยู่ในแววตาของทั้งสาม จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พลังพิเศษของเหล่าลู่ใช้ข่มพวกสิ่งลี้ลับได้ พวกคุณไม่ต้องห่วงจริง ๆ สิ อ้อ นี่คือหูฟังสื่อสารทางยุทธวิธี ใช้ติดต่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้แบบเรียลไทม์ระหว่างต่อสู้”
พูดจบ เขาก็ส่งหูฟังสื่อสารแบบพิเศษสามชิ้นให้พวกเขา
หลูจื่อหมิงกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พวกคุณมีหน้าที่แค่ถ่วงพวกสิ่งลี้ลับไว้ ห้ามลงมือสังหารเองเด็ดขาด ถ้าฆ่าพวกมันจนแผนของฉันผิดพลาด พวกเราทุกคนต้องมาตายอยู่ที่นี่กันหมด เตรียมเปิดโต๊ะเลี้ยงศพได้เลย”
หลูจื่อหมิงจงใจขู่พวกเขาไว้ก่อน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเผลอฆ่าสิ่งลี้ลับระดับสามไปสักสองสามตัว หากเป็นแบบนั้น เขาก็จะเสียโอกาสเสริมพลังไปหนึ่งครั้ง
“ส่วนการแบ่งหน้าที่ ฉันจะคุมทางเหนือ โม่เหยาคุมทางตะวันตก เจ้าอ้วนกับเหล่าเสิ่น พวกคุณสองคนร่วมมือกันคุมทางใต้ ส่วนทางตะวันออกให้จางเหลยรับผิดชอบ”
พอได้ยินว่าพวกเขาแค่ต้องคุมทิศทางเดียว จางเหลยก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจแต่อย่างใด