เมื่อเห็นหลูจื่อหมิงพูดจาโอหังด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หลิวไห่ก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
นับตั้งแต่วันสิ้นโลกแห่งสิ่งลี้ลับเริ่มขึ้น และเขาปลุกพลังลำดับเหนือมนุษย์สายธรรมชาติได้ ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีแต่คนปฏิบัติต่อเขาอย่างนอบน้อม แม้แต่หัวหน้าขบวนรถทั้งหลายยังต้องไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน เดินไปไหนมาไหนก็เชิดหน้าเสียจนแทบมองไม่เห็นใคร
ลำดับเหนือมนุษย์ของเขาไม่เพียงทำอันตรายมนุษย์ได้ แต่ยังมีอำนาจข่มสิ่งลี้ลับด้วย เรียกได้ว่าเป็นตัวเอกของยุคนี้เลยทีเดียว
แต่ตอนนี้กลับมีคนใช้ดาบที่มีลำดับเหนือมนุษย์เหมือนกัน กล้าพูดจาลบหลู่เขา แถมยังทำต่อหน้าผู้รอดชีวิตในขบวนรถของเขาเอง นี่ไม่ต่างจากเหยียบหน้ากันจมดิน แล้วยังถ่มน้ำลายใส่อีกสองที!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลิวไห่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
จากนั้นเขาก็ก่อเปลวไฟสองลูกขนาดเท่าลูกฟุตบอลขึ้นในมือ แล้วซัดใส่หลูจื่อหมิงอย่างแรง
หลูจื่อหมิงเอี้ยวตัวหลบ เปลวไฟทั้งสองลูกพลาดเป้าไปอย่างง่ายดาย ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากวชิระสายฟ้าคะนอง ผสานกับท่วงเท้าพื้นฐานของวิชาดาบมังกรดำขั้นแรก เขาจึงหลบได้อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อเห็นว่าการโจมตีพลาดเป้า หลิวไห่ก็เดือดดาลยิ่งกว่าแพ้เกมติดกันสิบกว่าตาแล้วยังโดนเพื่อนร่วมทีมเยาะเย้ย
เขารวบรวมพลังไว้ในมืออย่างต่อเนื่อง พริบตาเดียวก็สร้างลูกไฟขึ้นมาอีกสองลูก จากนั้นประกบมือเข้าหากัน รวมลูกไฟทั้งสองให้เป็นหนึ่ง
ลูกไฟขยายใหญ่ขึ้นในทันที จนมีขนาดเท่ากระเป๋าเดินทาง
ผู้รอดชีวิตจากขบวนรถผานสือพากันถอยห่างออกไปตั้งแต่แรก ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
“เชี่ย! นั่นมันกระบวนท่านั้นนี่! ได้ยินว่าท่านี้ฆ่าสิ่งลี้ลับระดับสองได้ในพริบตา ต่อให้เป็นระดับสามก็ยังถูกซัดกระเด็น พลังน่ากลัวชะมัด! คราวก่อนมีคนพิเศษที่อวดดีคนหนึ่งก็พลาดท่าให้ท่านี้จนบาดเจ็บสาหัส!”
“ไอ้หนุ่มนั่นจบเห่แล้ว! คงเพิ่งปลุกพลังได้ก็คิดว่าตัวเองไร้เทียมทาน เป็นบุตรแห่งโชคชะตา ในวันสิ้นโลกคนที่อวดดีเกินไปส่วนใหญ่ยังไม่ทันเติบโต ก็ต้องตายเสียก่อน น่าเสียดายจริง ๆ!”