เสิ่นเหอมีนิสัยสุขุมรอบคอบเหมือนเจ้าตัวมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
หลังครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลูจื่อหมิงก็มีสีหน้าจริงจังขึ้น ก่อนเอ่ยผ่านเครื่องสื่อสารว่า “เหล่าเสิ่น รีบจัดขบวนรถแล้วถอนกำลัง! ก่อนค่ำให้ขับต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง หาที่จอดริมถนน คืนนี้ทุกคนพักบนรถ ไม่ต้องตั้งแคมป์ พอฟ้าสางก็ออกเดินทางทันที”
เสิ่นเหอพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ได้ วันสิ้นโลกแบบนี้ ระวังไว้ก่อนดีกว่า ฝนตกหนักนี่ประหลาดเกินไป จนปิดกั้นการรับรู้ของฉัน มองไม่เห็นอะไรไม่ต่างจากคนตาบอด ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเสี่ยง มีเรื่องน้อยย่อมดีกว่ามีเรื่องมาก”
พูดจบ เสิ่นเหอก็สวมเสื้อกันฝน กางร่มคันใหญ่ หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาสั่งการ จากนั้นก้าวเข้าไปในม่านฝนกระหน่ำ ร่างของเขาถูกสายฝนกลืนหายไปในพริบตา ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
แต่ละหน่วยได้รับคำสั่งให้ออกเดินทาง เครื่องยนต์ของรถทั้งขบวนทยอยคำรามและติดไฟหน้าขึ้น แสงไฟพุ่งทะลุความมืดของค่ำคืนที่ฝนพรำ
หลังจากซ่อมแซมกันตลอดวัน ปัญหาเรื่องระบบกันน้ำและความขัดข้องของรถทุกคันก็ได้รับการแก้ไขจนหมด
รถบ้านของหลูจื่อหมิงได้รับการดัดแปลงจากหลี่หมิง ระบบกันสะเทือนดี นั่งสบาย อีกทั้งหวังกุ้ยยังขับรถเก่ง ระหว่างเดินทางจึงราบรื่นเป็นพิเศษ
หลูจื่อหมิงเอนหลังพิงเบาะ จิบชาอ่านหนังสือ เสียงเครื่องยนต์ประสานกับเสียงฝนที่กระหน่ำทั่วฟ้า
ขบวนรถรุ่งอรุณขนาดมหึมาเคลื่อนไปบนถนนอย่างช้า ๆ ราวกับมังกรยาวท่ามกลางค่ำคืนฝนตก
ตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม ขบวนรถคลานไปด้วยความเร็วต่ำมาก ได้ระยะทางเพียงสิบกว่ากิโลเมตร ก่อนจะจอดชิดข้างทางเพื่อพัก
ค่ำคืนฝนตกไม่สะดวกจะก่อไฟ ผู้รอดชีวิตทุกคนจึงกินขนมปังกับดื่มน้ำแบบง่าย ๆ
ภายในรถบ้าน หลูจื่อหมิง เสิ่นเหอ และเจ้าอ้วนนั่งล้อมโต๊ะกินหม้อไฟ
ผักโขมกลายพันธุ์ เนื้อวัวกลายพันธุ์ เนื้อกระป๋อง แฮม และวัตถุดิบอีกหลายอย่างอัดแน่นอยู่ในหม้อไฟฟ้า น้ำซุปเดือดปุด ๆ พ่นไอร้อนลอยกรุ่น