บานประตูไม้ถูกสายฟ้าสวรรค์สีม่วงฟาดเข้าใส่ พลังอันมหาศาลทำให้มันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา เศษไม้ปลิวว่อนขึ้นไปกลางอากาศ กลิ่นไหม้ฉุนจัดพุ่งกระแทกใบหน้า
เมื่อเห็นหลูจื่อหมิงลงมือฉับพลันจนประตูไม้พังยับในพริบตา ทั้งสามคนที่เหลือก็ยืนตะลึงงัน
เจ้าอ้วนพูดติดตลกว่า “พี่หลู แบบนี้เรียกว่าไม้โดนฟ้าผ่าหรือเปล่า เอาไว้ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ไหม?”
พอมองผ่านกรอบประตูดำเกรียมที่พังเสียหาย เห็นภาพภายในลานบ้าน ทุกคนก็สูดหายใจเฮือก ความหนาวเย็นแล่นวาบขึ้นกลางกระหม่อม
คำพูดที่เจ้าอ้วนกำลังจะเอ่ยถึงกับกลืนกลับลงคอ
ภายในลานมีศพหลายสิบร่างห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ ราวกับเนื้อแห้งตากลม ศพเหล่านั้นส่งกลิ่นเหม็นเน่าและหลับตาแน่น
จู่ ๆ พวกมันก็เบิกตาโพลงขึ้นมา ดวงตาทุกคู่จ้องเขม็งมายังหลูจื่อหมิงทั้งสี่ ก่อนร่างที่ห้อยอยู่กลางอากาศจะไหวเอนตามสายลม
ศพเหล่านั้นล้วนหน้าซีดเผือด กล้ามเนื้อแห้งลีบไร้ทั้งน้ำและเลือดเนื้อ เสื้อผ้าแตกต่างกันไป ลิ้นยาวห้อยออกมาให้เห็น มีรอยเย็บชัดเจนตรงลำคอ ดูน่าสยดสยองยิ่ง
หลูจื่อหมิงฝึกวิชาจนร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก สายตาเหนือกว่าคนทั่วไป เขาจึงสังเกตได้ละเอียดกว่าใคร
เขากวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพบว่าศพเหล่านี้มีทั้งชายหญิง เด็กและคนแก่
ไม่ใช่แค่ชาวบ้านเท่านั้น บางศพน่าจะเป็นผู้รอดชีวิตจากวันสิ้นโลกที่ผ่านมาทางนี้ กระเป๋าเป้และเสื้อผ้าสมัยใหม่ที่หลายคนสวมใส่เป็นเครื่องแต่งกายแบบที่พบได้ทั่วไปในหมู่ผู้รอดชีวิตจากหายนะสิ่งลี้ลับ
“พี่...พี่หลู ที่นี่หลอนเกินไปแล้ว...” เจ้าอ้วนขนลุกซู่ เสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ศพบางร่างในลานยังมีเลือดเนื้อ กล้ามเนื้อหดลีบไม่มาก เสื้อผ้าก็ยังใหม่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกแขวนไว้ไม่นาน
ส่วนบางร่างแห้งกรังไปหมดแล้ว คงถูกแขวนทิ้งไว้กลางอากาศมานาน บรรยากาศโดยรวมเงียบงันและแปลกประหลาดชวนขนลุก