ทั่วทุกมุมของฐานที่มั่นมีผู้รอดชีวิตนั่งยอง ๆ กินอาหารให้เห็นอยู่ทั่วไป
ไม่ไกลออกไป คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งนั่งหันหน้าเข้าหากัน
ชายคนนั้นมอมแมมไปด้วยฝุ่น เขานั่งลงกับพื้นแล้วคีบอาหารเกือบทั้งหมดในชาม ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอกแฮม และเนื้อกระป๋องสำหรับมื้อกลางวัน ใส่ชามให้ภรรยาร่างผอมบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“ที่รัก กินอีกหน่อยสิ ร่างกายคุณอ่อนแอเกินไป พรุ่งนี้เราต้องเข้าเมือง ไม่รู้ว่าจะเจอเรื่องดีหรือร้าย กินบำรุงไว้หน่อย”
หญิงสาวผมสั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลม ใบหน้าเปื้อนฝุ่น คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะดันอาหารกลับไปให้ “อาเฉียง อย่ายกของกินทั้งหมดให้ฉันตลอดสิ พรุ่งนี้ต้องทำงาน กินให้อิ่มถึงจะมีแรง ตอนนี้คุณเป็นกำลังใจเดียวที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ จะไม่กินให้อิ่มได้ยังไง? ตอนกลางคืนยังมีมื้อดึก เราบำรุงร่างกายกันได้ทั้งคู่”
ทั้งสองผลัดกันยกอาหารให้กันไปมา สุดท้ายก็แบ่งกันกิน หญิงสาวจิบซุปบะหมี่ทีละน้อยพลางมองชายหนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ผู้คนที่ต่อแถวอยู่เห็นว่าผู้รอดชีวิตบางส่วนได้กินอาหารแล้ว กลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูก ท้องของพวกเขาร้อนโหยเป็นระลอก น้ำลายไหลไม่หยุด
ในวันสิ้นโลกอาถรรพ์อันโหดร้าย อาหารร้อน ๆ มื้อนี้มีค่ากว่ากุ้งมังกรกับหอยเป๋าฮื้อก่อนวันสิ้นโลกเสียอีก อร่อยจนคนหิวท้องร้องโครกคราก ราวกับเป็นอาหารเลิศรสที่หาได้ยากยิ่ง
บะหมี่เนื้อตุ๋นที่เมื่อก่อนใคร ๆ ก็เบือนหน้าหนี ตอนนี้แค่ชามเดียว ต่อให้แลกกับเงินเป็นล้านก็ยังมีคนยอม
“หอมมากจริง ๆ! เมื่อก่อนฉันเกลียดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่สุด ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าการได้กินบะหมี่ร้อน ๆ สักคำมันช่างมีความสุขแค่ไหน!”
“มิน่าล่ะ คนในขบวนรถรุ่งอรุณถึงได้หน้าแดงดูมีเลือดฝาดกันทุกคน ที่แท้ก็กินดีขนาดนี้นี่เอง!”