เวลาผ่านไปเช่นนั้นไม่หยุดหย่อน ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงนกร้องแหลมบาดหูกับเสียงกระพือปีกก็ดังมาจากที่ไกล ๆ นกประหลาดร้องได้ฟังไม่รู้เรื่อง
เสียงนั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ แค่คนธรรมดาได้ยินก็เวียนหัวตาลาย รู้สึกไม่สบายตัวแล้ว
วินาทีถัดมา ท้องฟ้าพลันมืดครึ้ม จากที่สว่างอยู่บ้างกลับหม่นมัวลง พลังประหลาดรอบด้านเข้มข้นขึ้น เสียงหวีดหวิวตามมาติด ๆ
นกประหลาดกลายพันธุ์แผ่ไอชั่วร้ายออกมาทั่วร่าง เบ้าตากลวงโบ๋ ในปากมีเขี้ยวแหลมขึ้นเต็มไปหมด ลำคอเต็มไปด้วยก้อนเนื้อที่ขยับยุกยิก กรงเล็บสีเทาหม่นแห้งกรังวาววับเย็นเยียบ หมอกดำพันรอบตัว ขนาดใหญ่พอ ๆ กับนกกระจอกเทศ
ฝูงนกมหึมาบดบังท้องฟ้า เสียงร้องของพวกมันดังไม่ขาดสาย แหลมบาดหูราวกับลากเก้าอี้เหล็กไปบนพื้นกระเบื้อง ฟังแล้วชวนให้ในใจอึดอัด
นกประหลาดกลายพันธุ์หลายสิบตัวได้กลิ่นพลังเลือดพลังกายอันเต็มเปี่ยมของหลูจื่อหมิง ในสายตาของสิ่งลี้ลับ พลังเลือดพลังกายนี้เป็นของบำรุงชั้นเลิศ ไม่ต่างจากเนื้อถังซานจั้งที่เดินได้
นกประหลาดแต่ละตัวตื่นเต้นขึ้นมา ส่งเสียงร้องดังยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะพากันดิ่งพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว แย่งกันเข้าโจมตี
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า โม่เหยากำด้ามกระบี่แน่น เหยียบกระบี่ทะยานขึ้นฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงนกประหลาด พวกมันรีบเข้าพัวพันกับนางทันที
หลูจื่อหมิงเองก็ไม่รอช้า เขาเร่งโคจรเคล็ดวิชาชั้นที่สองจนสุดกำลัง กระตุ้นพลังเลือดพลังกายให้พลุ่งพล่านทั่วร่าง เงาวชิระสายฟ้าคะนองปรากฏขึ้นเบื้องหลัง
หากวชิระปราบมารดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธขึ้ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยโทสะ วชิระสายฟ้าคะนองกลับมีท่าทีดุดันคลุ้มคลั่งและบ้าระห่ำ สายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบทั่วร่าง