เมื่อมองชายร่างกำยำที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากภาพลวงตาให้กลายเป็นของจริง สวมเกราะหนักสีทอง ยืนกำหมัดถูมืออยู่เบื้องหน้า ดวงตาจับจ้องอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อม
แม้อีกฝ่ายจะไม่มีอาวุธทรงพลังอยู่ในมือ แต่กลับทำให้มัตสึชิตะสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิตอย่างรุนแรง สัญชาตญาณของนักฆ่าบอกเขาว่าคนตรงหน้าไม่ธรรมดา
กลิ่นอายของอีกฝ่ายสูสีกับเขา ถึงขั้นแผ่แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งระดับหกออกมาเลือนราง ทำให้เขาหวาดกลัวจนขนลุกซู่
เมื่อนึกถึงตรงนี้ สีหน้าของมัตสึชิตะก็ย่ำแย่ เขากวาดตามองทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว
ผู้มีพลังพิเศษจากจงฮัวและสัตว์กลายพันธุ์หลายตัวที่อยู่โดยรอบล้อมเขาไว้หมดแล้ว เส้นทางถอยหนีทุกทางถูกปิดตาย
เขารู้ดีว่าหากไม่สู้สุดชีวิตตอนนี้ก็ต้องตายแน่ มัตสึชิตะกัดฟัน คำรามด้วยความโกรธว่า “บ้าจริง! ในเมื่อพวกแกอยากรั้งฉันไว้ งั้นก็สู้กันให้ตายไปข้าง! คิดจะใช้คนรุมล้อมฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
สิ้นเสียง มัตสึชิตะก็ประสานอินด้วยสองมืออย่างรวดเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตา ก่อนกระตุ้นวิชานินจาต้องห้ามที่ตนพัฒนาขึ้นเอง วิชาแยกร่างเงา ผู้ใช้จะต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลหลังใช้วิชานี้
ก่อนหน้านี้เขาอาศัยสายตาเฉียบคมประเมินไว้แล้วว่า ในบรรดาคนทั้งหมด มีเพียงชายหนุ่มคนนี้ที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่นอย่างชัดเจน และพอจะต่อกรกับเขาได้ ส่วนที่เหลือไม่ต้องกังวล ไม่อาจคุกคามเขาได้
วิชาต้องห้ามนี้แยกร่างออกมาได้ 10 ร่างในขั้นต้นของระดับห้า แต่ละร่างสืบทอดวิชานินจาพื้นฐานทั้งหมดของเขา
แม้พลังต่อสู้ของแต่ละร่างจะมีจำกัด แต่ร่างแยกระดับห้าทั้ง 10 ร่างลงมือพร้อมกัน ก็เพียงพอจะถ่วงทุกคนที่อยู่ตรงนี้ไว้ ส่วนร่างจริงของเขาก็จะฉวยโอกาสหลบหนี
สิ่งที่นักฆ่าหวาดหวังที่สุดคือการต้องปะทะซึ่งหน้า
พลังชีวิตของมัตสึชิตะเผาผลาญอย่างบ้าคลั่ง ชีวิตค่อย ๆ ร่วงโรย ทว่ากลิ่นอายกลับพุ่งสูงขึ้นในพริบตา
หมอกขาวพลันแผ่คลุมรอบกาย ร่างหนึ่งแยกเป็นสอง สองเป็นสี่ สี่เป็นสิบ ชั่วพริบตา ร่างแยกชุดดำหน้าตาเหมือนกันทุกประการทั้ง 10 ร่างก็ปรากฏขึ้น พวกมันพลิกจากตั้งรับเป็นบุกทันที ล้อมหลูจื่อหมิงกับวชิระปราบมารกลับเอาไว้