ริมทางหลวง ห่างออกไป 2 กิโลเมตร
มัตสึชิตะหมดเรี่ยวแรง เหงื่อท่วมตัว อ่อนแอถึงขีดสุด
การใช้วิชาต้องห้ามแยกร่าง วิชาต้องห้ามมังกรเพลิง และวิชาหลบหนีสุดขีดติดต่อกัน ทำให้พลังชีวิตในร่างกายของเขาถูกสูบจนแทบเหือดแห้ง
มัตสึชิตะทรุดพิงราวกั้นที่ถูกทิ้งร้าง เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
เพียงชั่วพริบตา ผมดำเต็มศีรษะก็ขาวโพลนราวกับหิมะ ริ้วรอยลึกขีดข่วนไปทั่วใบหน้า แก่ชราลงในทันทีเป็นสิบปี
นี่คือราคาที่ต้องจ่ายอย่างแสนสาหัสจากการใช้วิชาต้องห้าม
เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนถอดหน้ากากแล้วกัดฟันสบถ “บ้ากาจาโร! วิชามังกรเพลิงต้องห้ามของฉัน กลับถูกท่าทางง่าย ๆ สลายไปได้! นี่มันไม่ใช่สัตว์อัญเชิญธรรมดาแน่ ต้องเป็นร่างแยกของยอดฝีมือระดับสูงแห่งจงฮัว!”
“ต้องเป็นอัจฉริยะที่จงฮัวซ่อนไว้แน่! เงาสะท้อนเต๋าของยอดฝีมือสายฟ้าระดับแปดนี่ ต้องถูกส่งมาเพื่อคุ้มครองอัจฉริยะของจงฮัวโดยเฉพาะ!”
“ไอ้หนูนี่ต้องเป็นศิษย์สายตรงของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ระดับแนวหน้า ไม่อย่างนั้นจะมีร่างแยกของยอดฝีมือถึงสองคนคอยคุ้มกันได้ยังไง!”
ด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จาง เขาหยิบป้ายคำสั่งโบราณออกมา กัดปลายนิ้วอย่างไม่ลังเล แล้วหยดเลือดลงบนป้ายเพื่อกระตุ้นให้ส่งข้อความเสียง:
“พบอัจฉริยะไร้เทียมทานแห่งจงฮัว! มีคุณสมบัติเหนือมนุษย์สองอย่าง และมีร่างแยกของยอดฝีมือแห่งจงฮัวถึงสองคนคอยคุ้มกัน! ขอให้องค์กรส่งยอดฝีมือระดับรัฐมนตรีมาล้อมสังหาร!”
หลังส่งข่าวอย่างรวดเร็ว มัตสึชิตะก็ปรับลมหายใจที่ปั่นป่วน ก่อนพยุงร่างอ่อนแรงลุกขึ้น