หลิวกังยืนเฝ้าเตาไฟขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล มือพลิกกระทะผัดอาหาร ทุกจานล้วนใส่เนื้อแกะกับเนื้อวัวกลายพันธุ์ กลิ่นหอมของเนื้อผสานกับไอร้อนลอยขึ้นไม่ขาดสาย
เมื่อมองภาพตรงหน้าที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งชีวิต หลูจื่อหมิงก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจอย่างหาได้ยาก
ในวันสิ้นโลกที่วัตถุลี้ลับอาละวาดและจิตใจผู้คนยากหยั่งถึง การได้อยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องชิงดีชิงเด่น ไม่ต้องวางแผนหักหลัง นับว่าหาได้ยากยิ่ง ทุกคนมารวมตัวกันเพราะวาสนา ร่วมเป็นร่วมตายไปด้วยกัน
เขาถือถ้วยชาร้อน มือพลางคลึงคางคกกลืนฟ้าในฐานะอาวุธประหลาดเล่นเบา ๆ
ในมิติภายในคางคกกลืนฟ้า แตงโมกลายพันธุ์ที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ทยอยสุกแล้ว
ลูกสัตว์ตัวน้อยสามตัวที่เลี้ยงไว้ในเขตเพาะเลี้ยงก็เติบโตเร็วมาก ส่วนผักโขมกลายพันธุ์ก็ให้ผลผลิตอย่างต่อเนื่อง
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมิติภายในมีขนาดเล็กเกินไป
หลังจากนี้เมื่อสะสมบุณย์ได้อีกก้อน ก็จะอัปเกรดคางคกกลืนฟ้า ขยายมิติภายใน เพิ่มพื้นที่เพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ได้
ถึงตอนนั้นผลผลิตอย่างแตงและเนื้อกลายพันธุ์จะกลายเป็นของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนกันได้ในวันสิ้นโลก หากไปถึงฐานที่มั่นของทางการในวันหน้า ก็ยังนำไปแลกเสบียงหรือสิทธิพิเศษได้อีก
จังหวะนั้นเอง เจ้าอ้วนก็หอบแฮก ๆ ทิ้งตัวนั่งข้างหลูจื่อหมิงอย่างแรง คว้ากาน้ำชามารินใส่ถ้วยแล้วกรอกลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า พลางบ่นไปด้วย
“พี่หลู คืนนี้ผมเหนื่อยแทบตาย! ฆ่าแกะ ถลกหนัง แล่เนื้อ หั่นเนื้อ ผมลงมือทุกขั้นตอนเลยนะ! พี่ไม่รู้หรอก แกะกลายพันธุ์ตัวนั้นแรงเยอะจนน่ากลัว ตอนดิ้นเกือบเหวี่ยงผมล้ม!”
หลูจื่อหมิงฟังเจ้าอ้วนทั้งโอ้อวดผลงานทั้งบ่นอุบ ก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ