ภายในค่ายสว่างไสวด้วยแสงไฟอันอบอุ่น ไอน้ำจากหม้อไฟลอยกรุ่น ทุกคนต่างดื่มด่ำกับช่วงเวลาผ่อนคลายและครึกครื้นที่หาได้ยากยิ่งในวันสิ้นโลก
แตงโมหวานฉ่ำชื่นคอ หม้อไฟเนื้อแกะเดือดพล่าน ทุกคนหัวเราะพูดคุย ยกแก้วชนกัน บรรยากาศแห่งชีวิตชีวาเข้มข้นเสียจนช่วยขจัดความอึดอัดและความเหนื่อยล้าจากการเดินทางต่อเนื่องหลายวันได้
พวกเขาไม่รู้เลยว่า ในเงามืดของค่ำคืนฝนพรำซึ่งอยู่ห่างจากค่ายไป 100 เมตร มีดวงตาขุ่นมัวเปี่ยมพิษคู่หนึ่งจับจ้องขบวนรถรุ่งอรุณทั้งขบวนอย่างไม่วางตา
ชายชราผู้เลี้ยงศพยืนอยู่กลางสายลมและสายฝน ร่างผอมแห้งงองุ้ม เสื้อกันฝนเก่าคร่ำถูกฝนสาดจนเปียกชุ่มแนบไปกับโครงกระดูกผอมแห้งผอมโซ
ผมขาวทั้งศีรษะยุ่งเหยิงและกระเซิง ริ้วรอยลึกเป็นร่องรอยประหนึ่งเปลือกไม้แห้งที่ผ่านลมฝนมานับร้อยปี บนร่างไร้ซึ่งพลังเลือดพลังกาย กลับอัดแน่นไปด้วยพลังประหลาด
ดวงตาสีเทาขาวคู่นั้นดูขุ่นมัวไร้แสง ทว่าขณะนี้กลับวาววับด้วยความโลภกระหายเลือด จับจ้องไอชีวิตสดใหม่ที่แผ่ออกมาจากทิศทางเต็นท์ไม่วางตา
“หาได้ยากจริง ๆ... ฝนตกหนักขนาดนี้ ยังบังเอิญมาเจอคนเป็นมากมาย”
ลูกกระเดือกของชายชราขยับ เขาหัวเราะเสียงต่ำแหบพร่าทึบหนักราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและโหดเหี้ยม
“แต่ละคนพลังเลือดพลังกายเปี่ยมล้น ร่างกายแข็งแกร่งกว่าผู้รอดชีวิตธรรมดาคนอื่น ๆ มาก ในวันสิ้นโลกเช่นนี้ พวกแกเหมาะจะเป็นอาหารที่ข้าเตรียมไว้อย่างประณีตเสียจริง”