เสียงของหวังเวยเวยดังขึ้น ทำเอาหลิวเย่ตกใจจนร้องออกมา
“เชี่ย!”
ทันทีที่เขาส่งเสียง ก็มีเสียงกร๊อบดังขึ้น พันธนาการของทุกคนพลันสลายไปในพริบตา
จอห์นรีบจุดตะเกียงน้ำมัน แล้วโยนไปทางหวังเวยเวย
“รับไว้!”
หวังเวยเวยรับตะเกียงไว้ ใบหน้าซีดเผือดทันที
แต่การเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็ทำให้เจ้าสาวกระเด็นไปด้านข้าง งานแต่งจึงยุติลง
เสี่ยวซ่วยกับคนใช้แรงงานรีบเข้าไปหาจอห์น
ตอนนี้สีหน้าของพ่อบ้านหวังดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
“พวกแกกำลังทำอะไรกัน!”
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย...”
จอห์นเหลือบมองหวังเวยเวยอีกครั้ง ดูท่าเจ้าสาวน่าจะอยู่ฝ่ายพวกเขา การที่หวังเวยเวยยังไม่ตายมาตั้งนานก็เป็นหลักฐานยืนยันแล้ว
ผู้หญิงโง่คนนั้นไม่มีทางมีสติพอที่จะไม่ทำผิดข้อห้ามหรอก
ถ้าอย่างนั้นตัวการที่อยู่เบื้องหลังก็คือเขาสินะ
จอห์นมองพ่อบ้านหวัง ตอนนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายมืดครึ้มจนแทบมีน้ำหยดลงมา
หวังเวยเวยรีบพูดขึ้นว่า
“อย่าปล่อยให้เขาทำพิธีแต่งงานสำเร็จ ไม่อย่างนั้นพวกเราตายกันหมด!”
“หึ ตอนนี้พวกแกก็ตายได้เหมือนกัน!”
พ่อบ้านหวังพูดพลางปล่อยพลังหยินออกมาจากร่างอย่างพุ่งพล่าน เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากมือ
จากนั้นก็หันไปพูดกับคนข้าง ๆ
“ยังรออะไรอยู่อีก?”
“ฉึก!”
แต่แล้วเสี่ยวซ่วยกับคนใช้แรงงานกลับแทงจอห์นพร้อมกันด้วยมีด
“พวก...พวกคุณ...” จอห์นมองทั้งสองอย่างไม่อยากเชื่อ
“ขอโทษ...” เสี่ยวซ่วยยิ้ม มือออกแรงดันมีดให้แทงลึกลงไปอีก