พ่อบ้านหวังมองเหล่าภูตประหลาดที่เริ่มถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง
“ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก ทุกคนตายไปด้วยกันเถอะ!”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็พองโตขึ้นอย่างกะทันหัน ปากยังคงพึมพำคาถาไม่หยุด
“หนี!”
คนขับรถตะโกนลั่น ก่อนจะรีบวิ่งออกไป
แต่ทันทีที่เขาขยับ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น พ่อบ้านหวังระเบิดร่างในชั่วพริบตา
คลื่นกระแทกรุนแรงแผ่ปกคลุมเหล่าภูตประหลาดโดยรอบ ภูตที่อยู่ใกล้ถูกกำจัดไปในพริบตา
มีเพียงหลิวเย่ที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางคลื่นกระแทกได้ เขาแค่รู้สึกว่าลมแรงไปหน่อยเท่านั้น
เมื่อได้สติกลับมา เขาก็พบว่างานแต่งเละเทะไปหมดแล้ว
“นี่...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลิวเย่มีสีหน้างุนงง งานแต่งที่กำลังไปได้สวย เหตุใดถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
“พี่ใหญ่ พวกเราไม่ได้มาร่วมงานแต่ง ผมมาเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ”
เป้าหลงกระซิบบอก
“...เออ จริงด้วย!”
หลิวเย่เกือบลืมไปว่านี่เป็นเกม...ไม่สิ ต่อให้เป็นเกม นั่นก็เป็นงานแต่งของน้องสาวพวกเรานะ!
ว่าแต่ น้องสาวอยู่ไหน?
เขาหันไปมอง ก็เห็นน้องสาวนอนหมดแรงอยู่ข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าแรงระเบิดเมื่อครู่ส่งผลกระทบถึงเธอด้วย ข้างกายเธอคือหวังเวยเวย แม้จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น เธอก็ยังคอยปกป้องหวังเวยเวย
ตอนนี้เสี่ยวซ่วยกับคนใช้แรงงานต่างก็อยู่ในสภาพสะบักสะบอม พอเห็นว่าหลิวเย่กับเป้าหลงไม่เป็นอะไร ทั้งคู่ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที
เป้าหลงคิดจะล้างแค้นให้จอห์น แต่กลับได้ยินเสี่ยวซ่วยพูดขึ้นว่า