ไม่นานนัก หลิวเย่ก็หยิบผ้าสีแดงผืนหนึ่งออกมาจากด้านใน เขามองผ้าในมือแล้วอดเอ่ยชมไม่ได้
“เนื้อผ้าดีจริง ๆ!”
“โอ้? แล้วดีตรงไหนล่ะ?” เป้าหลงถามอย่างสงสัย
“ดูเนื้อผ้านี่สิ สีนี้ สัมผัสนี่...”
“อืม แล้วดีอย่างไรล่ะ?” เป้าหลงถาม
“ก็ดีไง ดูเนื้อผ้านี่สิ สีนี้ สัมผัสนี่...”
“พี่ ข้าถามว่า...”
“ดูเนื้อผ้านี่สิ สีนี้ สัมผัสนี่...”
เป้าหลง: “...”
“พี่ไม่รู้ใช่ไหมว่ามันดีตรงไหน?”
“แล้วเจ้าจะให้ข้าพูดออกมาให้ได้เลยหรือไง!” หลิวเย่เหลือบตาถลึงใส่เขา
เป้าหลงรีบหุบปากทันที
ฮูหยินใหญ่ทอดมองผ้าในมือหลิวเย่ สีหน้าฉายแววเจ็บปวด นั่นเป็นผ้าที่นางเตรียมไว้ให้ตัวเองแท้ ๆ!
“คุณชาย ข้าหวังว่าท่านจะตัดเย็บชุดนี้ให้ดี อย่าทำให้เนื้อผ้าผืนนี้ต้องเสียเปล่า”
“วางใจได้” หลิวเย่ตอบอย่างจริงจัง
“พี่ทำชุดแต่งงานเป็นด้วยหรือ?” เป้าหลงอดถามไม่ได้
“เหลวไหล! ชุดแต่งงานของแม่ข้าก็เป็นฝีมือข้าเอง” หลิวเย่แค่นเสียงตอบ
เป้าหลง: “???”
ทำไมถึงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลนะ?
พูดจบ หลิวเย่ก็หยิบกรรไกรข้างตัวขึ้นมาหมุนเล่นบนมืออย่างคล่องแคล่ว จากนั้นยกผ้าขึ้นด้วยมือเดียวแล้วสะบัดไปบนฟ้า พริบตานั้นผ้าก็คลี่ออกกลางอากาศ ราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นบนขอบฟ้า งดงามจับตา
เป้าหลงใจเต้นวูบ อย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง แค่ฝีมือเมื่อครู่นี้ก็ดูน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อย!
จากนั้นมือทั้งสองข้างของหลิวเย่ก็เคลื่อนไหวราวกับมังกรเหิน พริบตาเดียวผ้าก็ถูกตัดฉับ ๆ ตามเสียงกรรไกร
ต่อมา หลิวเย่หยิบเข็มปักผ้าเล่มหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระ แล้วสะบัดมือซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว