ภายในห้องพักผ่อน ฟู่หยางลืมตาขึ้น เขารู้สึกมึนงงไปหมด ทั้งยังปวดศีรษะอย่างหนัก
เวลานั้น หลิวเย่เดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมผ้าขนหนู พอเห็นฟู่หยางฟื้นแล้ว เขาก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นทันที
“คุณฟื้นแล้ว ดีจริง ๆ เมื่อกี้ทำเอาผมตกใจแทบตาย”
“นี่ผมเป็นอะไรไป?”
ฟู่หยางรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป
พอหลิวเย่เห็นสภาพของเขา ก็พลันดีใจ รีบพูดขึ้นว่า
“เมื่อกี้คุณเป็นลมอยู่ข้างนอก ผมเป็นคนแบกคุณกลับมาเอง”
ถ้าพูดกันตามจริง คำพูดนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไร เพียงแต่ละบางอย่างไว้เท่านั้น
“อย่างนั้นเหรอ”
ฟู่หยางคิดว่าตัวเองคงน้ำตาลในเลือดต่ำ ช่วงหลายวันก่อนเขาเที่ยวเล่นหนักเกินไปจริง ๆ
เขาหยิบแหวนบนโต๊ะมาสวม แล้วให้หลิวเย่รินน้ำให้หนึ่งแก้ว จากนั้นก็เดินโซเซไปห้องน้ำ ตั้งใจจะล้างหน้า
“ซ่า...”
ฟู่หยางเปิดก๊อก รองน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือ กำลังจะสาดใส่หน้า แต่จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง
เขาลืมตาขึ้นอย่างสงสัย แล้วเห็นว่าสิ่งที่กอบอยู่ในมือคือเลือดสีแดงฉาน
“อ๊าก!!!”
ฟู่หยางตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้น แต่กลับเห็นตัวเองในกระจกยิ้มให้ ก่อนจะกัดนิ้วตัวเองขาดในฉับพลัน เลือดพุ่งกระฉูด แล้วมันก็ยื่นมือเขียนตัวอักษรเลือดทีละคำลงบนกระจก
“ยินดีต้อนรับสู่โลกภูตประหลาด!”
【ติ๊ง! ภารกิจมือใหม่เริ่มต้นแล้ว!】
【ภารกิจ: การลืมเลือน】
【เป้าหมายภารกิจ: หลบหนีการไล่ล่าของยมทูต】
【รางวัลภารกิจ 1: 200 คะแนน】