ภูตประหลาดทั้งสามตามหากันอยู่ตลอดคืน ในที่สุดก็ช่วยหลิวเย่หางานได้ตอนใกล้รุ่ง
“เออ ๆ ได้ ๆ ขอบใจมากนะพี่น้อง เช้านี้ฉันจะพาคนไปส่งเลย”
คนขับวางโทรศัพท์ลง แล้วยกมือทำสัญลักษณ์โอเคให้คุณลุงกับภูตเงา
“บริษัทที่เพื่อนฉันเปิดกำลังหาผู้ช่วยให้ดาราหน้าใหม่คนหนึ่ง มีที่พักกับอาหารให้ เงินเดือนเดือนละ 3,000 หยวน แถมยังมีประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพด้วย”
คุณลุงกับภูตเงา: “……”
“เดี๋ยวนะ เพื่อนนายก็เป็นภูตประหลาดไม่ใช่เหรอ หลอกใช้เขาแบบนี้จะดีหรือ”
“เรียกว่าหลอกใช้ได้ยังไง หลิวเย่ไม่ได้ทำงานให้เพื่อนฉันโดยตรงสักหน่อย หัวหน้าใหญ่ของเขาคือดาราคนนั้น ต่อให้ใครโดนหลอกก็เป็นดาราคนนั้นต่างหาก” คนขับตอบ
“แต่ว่าเป็นผู้ช่วยดารา เขาจะทำไหวหรือ” ภูตเงาถามอย่างไม่ค่อยวางใจ
“ทำไมจะไม่ไหวล่ะ ไม่ต้องทำอะไรซับซ้อน แค่ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ที่สำคัญคือเขาต้องเดินทางไปกับดารา ไม่ต้องกลับมาพักที่นี่”
ถ้าพูดอย่างนี้ งานนี้ก็ไม่เลวจริง ๆ
“เออใช่ พรุ่งนี้หลิวเย่ถามเรื่องรอยสักจะทำยังไงล่ะ” คุณลุงถาม
คนขับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มีหลอดไฟปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวเย่ยืนมองแถบปิดผนึกขนาดใหญ่สองแผ่นบนร้านสักอย่างงุนงง
“ทำไมถึงโดนปิดล่ะ?”
“แค่ก ๆ… ร้านนั้น… เปิดกิจการไม่มีใบอนุญาต แถมยังสักให้ผู้เยาว์ ระบบป้องกันอัคคีภัยก็ไม่ได้มาตรฐาน เลยถูกสั่งปิดน่ะ” คนขับพูดอย่างรู้สึกผิด