ยังไม่ทันได้พินิจให้ถี่ถ้วน หลิวเย่ก็ผลักประตูเข้าไปแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น เป้หลงจึงได้แต่เดินตามเข้าไป
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าบ้าน ก็เห็นรูปสลักขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
รูปเคารพนั้นมีใบหน้าสีแดงและเขี้ยวงอกยาว ทั่วร่างเต็มไปด้วยหนวด แต่ละเส้นมีดวงตาอยู่บนนั้น
เป้หลงเพียงเหลือบมอง จิตใจก็พลันพร่าเลือน เสียงพึมพำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว ข้อมูลมหาศาลเกือบทำให้สมองระเบิด ความเจ็บปวดแล่นพล่านในศีรษะ เลือดเริ่มไหลออกจากตา หู จมูก และปาก
“นายเหนือหัวผู้สูงส่ง!”
คำไม่กี่คำนี้ประทับชัดลงในสมองของเป้หลง จากนั้นในความทรงจำของเขาก็คล้ายจะได้รับรู้ว่า นายเหนือหัวผู้สูงส่งคือเจ้าแห่งโลก ขอเพียงศรัทธาในพระองค์ ก็จะ...
“บ้าเอ๊ย มีหมูป่า!”
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้น ทำให้ความคิดของเขากลับมา เมื่อได้สติ ก็เห็นหลิวเย่ชูของก้อนใหญ่ที่ไม่อาจบรรยายได้อย่างตื่นเต้น
เป้หลงกะพริบตา นึกทบทวนภาพในหัวอีกครั้ง แล้วมองสิ่งที่หลิวเย่ถืออยู่...
เหมือนกันเป๊ะ!!!
นายเหนือหัวผู้สูงส่งถูกยิงตายด้วยกระสุนนัดเดียวแล้ว!!!
แต่แล้วก็เห็นเทพผู้สูงส่งยื่นหนวดออกมา สั่นเทาพลางเอื้อมไปทางเป้หลง
เป้หลงยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่หลิวเย่กลับยกมีดฟันฉับเดียว ผ่าหนวดนั้นออกเป็นสองท่อน
เป้หลงรีบชักมือกลับ แล้วยืนนิ่งอย่างว่าง่าย
“ฉันก็ว่าแล้ว พ่อบ้านหวังจะไม่เตรียมอะไรไว้ได้ยังไง ดูหมูป่านี่สิ คืนนี้มีอาหารพอแล้ว!”