พอแววตาของเขาสว่างวาบขึ้นมา ภูตประหลาดที่อยู่ด้านหลังก็พากันขวัญผวา นี่เขาเล็งอะไรไว้อีกแล้ว?
พวกมันมองตามสายตาของหลิวเย่ไป แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย ทางนั้นมีเพียงต้นไม้แม่ของพวกมัน... ต้นไม้แม่???
“พี่ใหญ่! ต้นนั้นไม่ได้นะ!!!”
เหล่าภูตประหลาดพุ่งเข้าใส่หลิวเย่พร้อมกัน แล้วกอดเขาไว้แน่น
พวกมันตายอยู่บนต้นไม้นั่น ถ้าต้นไม้หายไป พวกมันก็ต้องหายไปด้วย!
“เปล่าน่า ฉันไม่ได้จะทำอะไร แค่เด็ดใบไม้ไปทำผัดผักเท่านั้นเอง”
หลิวเย่พูดพลางแบกเหล่าภูตประหลาดเดินต่อไป
ภูตประหลาดเหล่านั้นตะลึงเมื่อพบว่าหลิวเย่มีแรงมหาศาล แบกพวกมันเดินไปข้างหน้าได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่ได้การแล้ว จัดการเขาไม่อยู่ ต้องสู้ตาย!” ชายร่างกำยำเพิ่งพูดจบ ก็เห็นแสงสีขาวระเบิดออกมาจากร่างหลิวเย่ ชั่วพริบตาเดียวก็ซัดพวกมันกระเด็นไปหมด
หลิวเย่รู้สึกตัวเบาสบายขึ้นมาก จากนั้นก็เดินฉับ ๆ ไปใต้ต้นหลิวตรงกลาง แล้วปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าภูตประหลาดคุกเข่าอยู่บนพื้น จ้องต้นไม้แม่ที่ดูราวกับถูกสุนัขแทะตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
นี่เด็ดจนเกลี้ยงจริง ๆ ทั้งต้นเหลือแค่ตอไม้แล้ว
“ทำหน้าแบบนั้นทำไมกัน ต้นไม้ก็ต้องตัดแต่งเป็นระยะ แบบนี้ถึงจะโตเร็วขึ้น” หลิวเย่พูดพลางกอดกิ่งไม้กองโตไว้
แน่นอนว่าเขาถือโอกาสตัดฟืนมาด้วย
เหล่าภูตประหลาดไม่รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย พวกมันรู้สึกเพียงว่าพลังภูตในร่างกำลังสลายไปไม่หยุด