พ่อครัวจ้องพวกเขาตาไม่กะพริบ พูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อราวกับเครื่องจักร
“เนื้อในครัวหมดแล้ว ช่วยหาเนื้อมาให้ฉันหน่อย”
“เนื้อในครัวหมดแล้ว ช่วยหาเนื้อมาให้ฉันหน่อย”
“เนื้อในครัวหมดแล้ว ช่วยหาเนื้อมาให้ฉัน...” เพียะ!
เสียงดังสนั่นขึ้น พ่อครัวกุมแก้มตัวเอง มองหลิวเย่อย่างไม่อยากเชื่อ ส่วนเป้าหลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองหลิวเย่ด้วยความตะลึง
“นาย... นายทำอะไรน่ะ!” พ่อครัวถาม ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจกลับเกิดความหวาดกลัวหลิวเย่ขึ้นมา
“พี่ใหญ่ เมื่อกี้พี่โดนของเข้าแล้ว นี่เป็นวิธีพื้นบ้านของพวกเรา คนโดนของแค่ซ้อมสักยกก็หาย” หลิวเย่กล่าว
“ใครโดนของกัน! นายต่างหากที่โดนของ! เอาสิ ไอ้หนู กล้าตบฉันใช่ไหม! ดี ดี ดี... ฉัน...”
พ่อครัวเผยร่างภูตประหลาดในทันที เห็นเพียงร่างกายของเขาเขียวคล้ำอมม่วง เนื้อใต้คางหายไปจนหมด แต่ตรงบาดแผลกลับมีเขี้ยวแหลมเรียงรายเต็มไปหมด สภาพน่าสยดสยองอย่างยิ่ง
เขาอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวแหลมด้านใน แล้วพุ่งเข้าใส่หลิวเย่เพื่อกัด
เป้าหลงเห็นท่าไม่ดี รู้ว่าพวกเขาไปแตะข้อห้ามเข้าแล้ว จึงรีบคว้ารองเท้าปักลายคู่หนึ่งออกมา!
เลือดซึมออกมาจากรองเท้าปักลายคู่นั้น ทำให้การเคลื่อนไหวของพ่อครัวเชื่องช้าลงทันที
“รีบหนีเร็ว!”
เป้าหลงยังไม่ลืมตะโกนเรียกหลิวเย่ เขารู้ดีว่าหลิวเย่เป็นผู้เล่นมือฉมัง ตอนนี้จึงต้องแสดงคุณค่าของตัวเองให้เห็น เผื่ออีกฝ่ายจะช่วยคุ้มครองเขาในภายหลัง