ฟู่หยางหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นหลิวเย่
“นาย... นายทำอะไรน่ะ?” ฟู่หยางถามพลางกลืนน้ำลาย
“เอ่อ คือว่า... ฉันเจอของชิ้นหนึ่งในกล่องนั่น มีตัวหนังสือเขียนอยู่หลายตัว แต่ฉันอ่านไม่ออก ช่วยดูให้หน่อยสิ”
หลิวเย่พูดประจบ
ฟู่หยางพูดไม่ออกเลย พี่ชาย นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะสนใจเรื่องแบบนี้อีก
จากนั้นเขาก็เห็นหลิวเย่หยิบของชิ้นหนึ่งยื่นมาตรงหน้า ฟู่หยางก้มลงมอง
“เอ่อ... สวิตช์... ระเบิด... ตัวเอง”
เมื่อได้ยินคำเหล่านั้น หลิวเย่ก็ถามอย่างเกรงใจว่า
“คำพวกนี้หมายความว่าอะไรน่ะ? ฟังดูอันตรายยังไงไม่รู้”
“อ๋อ ก็คือถ้ากดสวิตช์นี้ เกาะทั้งเกาะจะระเบิดตัวเอง...”
พอพูดจบ ฟู่หยางก็นิ่งเงียบไปทันที จอห์นกับภูตประหลาดรอบข้างต่างหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด
ทุกคนหันมามองหลิวเย่พร้อมกัน
“นาย... ไม่ได้กดใช่ไหม?” ฟู่หยางถามเสียงเหมือนจะร้องไห้
หลิวเย่: “...แหะ ๆ!”
“อ๊ากกกก!!!”
ตูม!
แสงเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งออกมาจากใจกลางเกาะ กลืนกินภูตประหลาดทั้งหมดบนเกาะในพริบตา และในวินาทีที่มันกำลังจะลามมาถึงหลิวเย่ทั้งสามคน
สร้อยคอที่คอของหลิวเย่ก็เปล่งแสงสีดำขึ้นมาอย่างฉับพลัน
จากนั้น เงาร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา
“ฮ่า ๆ ๆ! หลิวเย่ คิดไม่ถึงล่ะสิว่าข้าฟื้นคืนชีพแล้ว...”
ลิงยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิวเย่พร้อมเสียงหัวเราะลั่น ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นภาพแสงเจิดจ้าตรงหน้า