ในเวลาเดียวกัน ที่อพาร์ตเมนต์กุหลาบ ภูตประหลาดทั้งสามตนซึ่งเป็นคนขับรถต่างอ้าปากค้าง มองข่าวบนโทรทัศน์
“เดี๋ยวนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวขึ้นมานิด ๆ ล่ะ เขาเพิ่งออกไปได้สองวันเอง เจ้านายของเขาก็พิการ โรงพยาบาลก็โดนระเบิด บริษัทก็ไม่มีแล้ว แม้แต่เพื่อนของนายคนนั้นก็ยังถูกฆ่าตาย แบบนี้มันโหดเกินไปแล้ว” ภูตเงาพูดเสียงสั่น
“ตอนนี้ปัญหาคือ บริษัทไม่เหลือแล้ว แล้วเขากลับมาอีกจะทำยังไง?” คนขับรถพูดอย่างกลัดกลุ้ม
ภูตประหลาดทั้งสามเงียบกริบไปชั่วขณะ
ยามค่ำ หลิวเย่กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์กุหลาบ
“พี่ใหญ่ ท่านปู่ อาเปียว! ผมกลับมาแล้ว! คิดถึงพวกพี่แทบแย่!” หลิวเย่พูดอย่างตื่นเต้น
ภูตประหลาดทั้งสาม “……”
นายอยากให้พวกเราตายละสิ!
“พี่ใหญ่ ผมยังซื้อของฝากมาให้พวกพี่ด้วยนะ!”
ขณะพูด หลิวเย่ก็หยิบขนมขบเคี้ยวกองหนึ่งออกจากกระเป๋าเป้
ของพวกนี้เขาหอบกลับมาจากเกาะ
เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้กินเอง แต่ในเมื่อกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็ไม่ควรขี้เหนียวเกินไปใช่ไหมล่ะ
ภูตประหลาดทั้งสามได้ยินแล้วก็รู้สึกซาบซึ้ง นึกไม่ถึงว่าเขาจะยังคิดถึงพวกตนด้วย
แต่ทันทีที่พวกเขาหยิบของกินขึ้นมา สีหน้าคนขับรถก็เปลี่ยนไป เขาขวางภูตเงากับท่านปู่ไว้
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยจากของเหล่านี้
คนขับรถหาทางเบี่ยงเบนความสนใจหลิวเย่ก่อน จากนั้นก็ถือขนมขบเคี้ยวเข้าไปในห้องลับ