“แต่ถึงนายจะเดาถูกแล้วจะทำไม? ตอนนี้ฉันมีภูตประหลาดอยู่ตั้งสี่ตัว พวกนายจะทำอะไรได้?”
หลิวซือป๋อพูดพลางโบกมือ ทว่าภูตประหลาดทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังกลับไม่ขยับเขยื้อน
“พวกแกทำอะไรกันอยู่? รีบลงมือสิ!”
หลิวซือป๋อมองภูตประหลาดทั้งสี่ด้านหลังแล้วตะโกนอย่างเดือดดาล
แต่ภูตประหลาดทั้งสี่ก็ยังคงนิ่งสนิท
ตอนนั้นจอห์นเองก็แปลกใจมาก ทำไมพวกมันถึงไม่ขยับล่ะ?
เขาหันไปมอง แล้วก็เห็นหลิวเย่ฉีกกระดาษออกมาหนึ่งแผ่นจากสมุดที่ถืออยู่ ก่อนจะเช็ดเหงื่อ
บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความอยู่หนึ่งบรรทัด เห็นได้ชัดเจน
สถานที่: โรงพยาบาล
วิธีตาย: พื้นถล่ม
“พี่หลิว สมุดในมือพี่เอามาจากไหนครับ?” จอห์นถามอย่างเหม่อลอย
“หา? อยู่ตรงประตูไง อยากได้เหรอ? งั้นฉีกให้แผ่นหนึ่ง!”
หลิวเย่เปิดสมุด แล้วก็เห็นชื่อที่เขียนอยู่บนหน้าแรก: หลิวซือป๋อ
นี่คือสมุดของหลิวซือป๋อ!
ส่วนอันตรายต่าง ๆ ที่พวกเขาเจอก่อนหน้านี้ ล้วนเกิดขึ้นเพราะถูกเขียนไว้ในสมุดเล่มนี้!
ที่ภูตประหลาดพวกนี้ไม่ขยับ ก็อาจเป็นเพราะพี่หลิวได้สมุดเล่มนั้นไปแล้ว!
จอห์นเข้าใจขึ้นมาในทันที เห็นได้ชัดว่าพี่หลิวมองการณ์ไกลถึงขั้นนี้ จึงเตรียมการไว้ล่วงหน้า
สมกับเป็นคนที่คิดเผื่อไว้สามก้าว ทั้งที่เพิ่งเดินไปก้าวเดียว
ส่วนเหตุผลที่พี่หลิวไม่ลงมือเอง เห็นชัด ๆ ว่ากำลังเปิดโอกาสให้เขา! ถ้าพี่หลิวจัดการทุกอย่างเอง คะแนนของเขาคงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
พี่หลิวกำลังช่วยเขาอยู่ชัด ๆ
หลิวซือป๋อเองก็เห็นภาพนั้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีสมุดแบบนี้อยู่ จึงเอ่ยขึ้นอย่างทั้งตกใจและเดือดดาล